Na zijn opmerkelijke doortocht van vorig jaar met het religieus getinte Vigil klopt Walt Wilkins deze keer aan met Agave, een plaatje dat geen overduidelijke boodschap uitdraagt. Of het moet die van de liefde en de daaraan verbonden vergiffenis zijn, twee thema’s die je niet per definitie als goddelijk hoeft te bestempelen.
In tegenstelling tot diezelfde voorganger is Agave geen soloalbum van Wilkins maar een project van The Mystiqueros, een groep die zichzelf op hun MySpace-pagina in alle bescheidenheid meet met monumenten als The Band, The Eagles en Poco – zij het onder het mom van some say we sound like. Als die vergelijking dan onderuit wordt gehaald, heb je altijd een flinke slag rond de arm: ‘Wij zeggen dat niet, zij zeggen dat!’
Een tijdje geleden las ik ergens dat een groep géén democratie is, en daar valt iets voor te zeggen. Neem nu deze plaat. Wilkins, niet de beroerdste werkgever onder de roots rockers, besluit om zijn begeleiders – jongens die zich tijdens optredens in de schaduw van Big Daddy Walt ophouden – een ruimer aandeel te geven op de eerstvolgende plaat. Om dan tot een cd te komen die de kwaliteit, consistentie en klasse van Wilkins’ eerdere werk uitademt, moeten die begeleiders meer dan enig muzikaal en (indien mogelijk) compositorisch gewicht in de schaal leggen.
Op Agave is dat gewicht vooralsnog niet aanwezig en had Wilkins de touwtjes best wat strakker in handen mogen houden. Oké, The Mystiqueros musiceren meer dan behoorlijk, ze lijken plezier te hebben gehad tijdens de opnamesessies en met wat goede wil vallen er vijf interessante songs te bespeuren (Miss, Worry, Just Keep Driving, Night Train Rolling By) en één geweldig: Blue Agave, een schitterend epos dat laat horen waartoe deze band écht in staat is. Jammer dat ze die lijn niet hebben doorgetrokken want de rest van de nummers overstijgt zelden of nooit het niveau van doordeweekse countryrock.
Wie op groepjes met een verwantschap met de Band of Poco zit te wachten, die doet er volgens mij nog steeds het best aan om een plaatje van die groepen op te leggen want de Mystiqueros lossen die door henzelf opgeroepen verwachting geen moment in. Wie gek is op een lekkere portie altcountry of Americana, die raad ik aan elders te zoeken: volgens deze onvolprezen site zijn er alternatieven zat.