Toen ik de intro van het eerste nummer van See You On The Moon hoorde, het zesde album van de geweldige Tift Merritt, hoopte ik met heel mijn wezen dat mijn bespreking een onverholen liefdesverklaring zou worden. De voorbije jaren wist Merritt mij zowel met haar muziek als haar verschijning in vervoering te brengen. Zozeer zelfs dat een mindere song van haar hand mij heel wat blijmoediger stemde dan het beste nummer van heel wat vrouwelijke would-be singer-songwriters.
Maar opener Mixtape heeft me nog steeds niet helemaal kunnen overtuigen. Te poppy, te afgeborsteld, te vol (dat vervelende handgeklap is een onvergeeflijke fout van producer Tucker Martine, levensgezel van Laura Veirs), meer Sheryl Crow dan Tift Merritt. Geen vrouw overboord, dacht ik. Ze zal zich wel herstellen met Engine To Turn. Maar dat nummer leidt aan hetzelfde euvel als Mixtape: volgepropt met extra stemmen, instrumenten en opnieuw dat irritante handgeklap.
De prachtsong The Things That Everybody Does, waarin producer Martine zijn aandrift om elk leeg hoekje vol te steken eindelijk wat matigt, laat voor het eerst de Tift Merritt horen waaraan ik ooit mijn hart verloor: broos, zinnelijk en teder. Drie elementen die ik gelukkig ook terugvind in het zachtjes slepende Feel Of The World, het ontroerend eenvoudige maar wonderschone Never Talk About It, het even aangrijpende als fraaie See You On The Moon en de ontwapenende pianoballade After Today (dat me trouwens héél vaag aan de jonge Tom Waits deed denken).
Tussendoor trakteert Merritt de luisteraar op een paar uptempo nummers waarvan vooral Six More Days Of Rain (compleet met een subtiel Byrdsachtig gitaartje en de stilaan onvermijdelijke Greg Leisz op pedal steel) en All The Reasons We Dont Have To Fight me wisten te bekoren.
Terwijl ik See You On The Moon nog eens beluister, stel ik vast dat mijn genegenheid voor Tift Merritt nog lang niet over is, en dat deze nieuwe cd heel wat moois te bieden heeft. Maar die beoogde liefdesverklaring is er uiteindelijk niet gekomen. Daarvoor bemerk ik hier net iets te veel onvolkomenheden. De aanbidder in mij wil die maar al te graag toeschrijven aan de producer, en in zekere zin is dat ook zo, maar de eerlijkheid gebiedt te stellen dat Merritt in het verleden heeft bewezen dat ze veel beter kan dan ze in nummers als Live Till You Die en Papercut laat horen.