Driemaal scheepsrecht.
Ruim drie jaar geleden maakte ik kennis met de Canadese groep The Acorn. Hun cd Glory Hope Mountain was opgedragen aan de moeder van voorman Rolf Klausener. Zij was een afstammeling van de Maya’s. Klausener vertelt het verhaal van haar leven en de reis die zij vanuit Honduras naar Canada maakte. De aparte mix van americana, rock en Indiaanse ritmes die het klankbeeld van hun repertoire bepaalde, maakte de cd tot een van mijn favoriete cd’s van dat jaar. Ook hun jongste cd No Ghost heeft me vanaf opener Cobbled From Dust direct in zijn ban. Een eenzame banjo zet de toon waarna zang en rockgitaar plus allerhande psychedelische geluiden de luisterervaring completeren.
In dat eerste lied zitten alle elementen die je in de andere liedjes in wisselende combinaties terugvindt. Over de hele linie is de rockgitaar prominenter aanwezig dan op zijn voorganger. Eenmaal gewend aan die verandering blijkt de groep ook op dat onderdeel goed uit de voeten te kunnen. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter uit naar de akoestische liedjes. Hoezeer ik hun elektrische liedjes ook op waarde schat, echt magisch wordt het pas wanneer de stekker uit het stopcontact gehaald wordt. Liedjes als Almanac, Slippery When Wet, On The Line en Misplaced zijn met hun fraaie melodielijnen en de treffende instrumentaties van vibrafoon, viool, gitaar en percussie van een ontroerende, tijdloze schoonheid. Ze vormen de hoogtepunten van een cd die voor het overige in alle opzichten royaal overtuigt.
(Koos Gijsman)
De eerste luisterbeurten van deze cd en ik ben nog niet overtuigd van The Acorn. Ook hun vorige cd’s waren voor mij niet overtuigend om ze te kopen.