De in 2006 verschenen cd Mudshow van de Amerikaanse singer/songwriter zorgde voor de nodige beroering onder de vakbroeders. De uiterst fraaie liedjes, adequate instrumentaties, betekenisvolle teksten en prachtige zang deden muziekjournalisten naar de telefoon grijpen om elkaar verslag te doen van ‘a new girl in town’. Het verschijnen van haar jongste cd Chocolate Paper Suites en een optreden in de Leidse Qbus waren aanleiding voor het interview dat ik met haar mocht hebben.

De suites op de cd zijn geïnspireerd op het werk van Charles Darwin en de dichters Federico García Lorca en Dylan Thomas.Was is het verbindende element tussen deze personen?

“Ze spreken mij in de eerste plaats aan omdat het alledrie visionaire personen zijn. Het verhaal van Darwin is ook nu nog – en zeker gerekend naar de tijd waarin hij leefde – een volstrekt uniek en surrealistisch werkstuk. Net als hij zijn Thomas en Lorca mensen die volledig in het hier en nu opgaan. Ze zien hun bestaan niet als een voorportaal van een hemels verblijf na hun dood, maar als de enige realiteit. Het hele concept van een persoon die zijn leven offert om mij en een groep andere mensen te redden en een bevoorrechte positie te bezorgen in het hiernamaals, staat mij totaal niet aan.”

Zijn jullie lang bezig geweest met de opnames?

“De cd is grotendeels opgenomen in de studio van mijn man David Weber in Indiana. Omdat hij naast onze optredens ook bezig was met opnames te maken van andere musici, heeft het werken aan onze cd een lange tijd in beslag genomen. Dat vonden we geen probleem, omdat het ons ruim de gelegenheid bood om afstand te nemen van wat we opgenomen hadden. Daarnaast hebben diverse musici die meespelen ons hun bijdragen opgestuurd die later in de mix zijn toegevoegd.”

 

Wat is het verhaal achter het Darwinproject?

“De BBC had ons met een aantal andere musici uitgenodigd ter gelegenheid van Darwins tweehonderdste geboortedag. We verbleven in Shrewsbury, de geboorteplaats van Darwin. We kregen een week de tijd om een passend lied te componeren. Die liedjes zijn tijdens een galavoorstelling voor publiek gespeeld en door de BBC uitgezonden. Na afloop zochten mijn man en Chris Wood een plek om opnames te maken voor onze cd. Buiten stond de opnamebus van de BBC en daar hebben ze aangeklopt. De opnametechnici waren uiterst sympathiek zodat we niet alleen de viool van Chris daar opgenomen hebben, maar ook de bijdrage van de andere aanwezige musici die bij onze cd betrokken waren.”

Wat voor een type liedjesschrijver ben je?

“Dat verschilt.Voor het Darwinproject realiseerde ik me dat ik bezig was met het uitoefenen van een vak. Er moest tenslotte wel binnen een week een liedje op de planken liggen. Op zo’n moment is het wel prettig dat je ervaring hebt met het schrijven van liedjes. Als hulpmiddel heb ik altijd mijn laptop bij me waar ik zinnen in opsla die me te binnen schieten. Die zinnen helpen mij bij het schrijven van mijn liedjes. Het komt ook wel voor dat ik een complete tekst spontaan in zijn geheel schrijf.”

In een van je liedjes schrijf je dat je familie altijd in de woonkamer wegkroop bij de televisie tijdens officiële en sociale gebeurtenissen op straat. Hoe autobiografisch is die tekst?

“Volledig autobiografisch. Mijn biologische ouders waren tieners toen ik werd geboren. Ze hebben mij afgestaan. Mijn pleegouders hoorden bij de lagere middleclass in Los Angeles. We hadden een huis dat net wat minder mooi was dan de rest van de huizen in de straat. Datzelfde gold voor onze kleren. Doordat mijn pleegouders vroeger echt arm waren geweest, schaamden ze zich nog steeds en trokken zich het liefst terug in hun huis. Naderhand hebben mijn biologische ouders contact met mij gezocht.”

Wat is jouw eerste bewuste ervaring van muziek?

“Ik was bij een oppasmoeder. Vijf jaar oud. De televisie stond aan. Sesamstraat. In de kamer stond een plastic kinderpiano met cijfers op de toetsen. Die correspondeerden met het liedje Row The Boat. Ik was verbijsterd. Kon niet meer van die piano afblijven. Toen ik acht jaar was ben ik pianoles gaan nemen. Toen ik twaalf was kocht ik bladmuziek van popliedjes zodat ik ze kon meespelen. Twee jaar later kon ik dat uit mijn hoofd.”

Wat doen jullie om de sleur tijdens het touren te compenseren?

“We zijn nu voor de zesde keer in Nederland. Als we de kans krijgen gaan we wel dingen bezoeken. Naast bekende plekken als het Rijks- en Van Goghmuseum gaan we graag naar kleine kroegjes om naar musici te luisteren. Deze tour komt daar echter niks van, want we hebben een zeer intensief schema van radio-opnamen, interviews, reizen en optredens dat nauwelijks enige ruimte biedt voor andere activiteiten. Gisteren speelden we nog in Stuttgart.”

Na het optreden schiet ik David Weber aan. Ik vertel hem dat Salvador Dali gezegd heeft dat hij graag een van zijn vingers liet afhakken, wanneer hij een half uur in het atelier van Johannes Vermeer mocht kijken terwijl de meester aan het werk was. David kijkt een beetje lacherig en vindt dat toch iets te ver voeren. Maar als hij toch iemand moet noemen die hij mateloos bewondert dan is dat T Bone Burnett. Trots laat hij voorts weten dat Steeley Dans producer Gary Katz regelmatig in zijn studio op bezoek komt. Bovendien had Katz bij wijze van test een plaat van de groep over Davids studioapparatuur gedraaid. “Hij zei dat het zo precies goed klonk. Een enorm compliment, zeker als je weet dat menig amateur in zijn studio veel duurdere spullen ter beschikking heeft als ik.”

 

Tekst:   Koos Gijsman

Foto’s: Esther Straathof