RSS

Shelley Miller – February

Op de cd-hoezen van Shelley Miller zal waarschijnlijk nooit een foto van de Amerikaanse zangeres prijken. ‘I don’t like the idea of my music being heard through the filter of how I look. I’d found the dolls on the cover of ‘February’at a junk shop for 25 cents a piece a couple years ago, and loved how they could either be tough (fists raised) or vulnerable (arms out to break their fall)’. Hoe beschrijf je in godsnaam zo’n prachtig stemgeluid als die van Shelley Miller? Zacht, doordringend, fel, verleidelijk met een grote expressiviteit.

Vanaf de eerste tonen van het openingsnummer November is duidelijk wat de bedoeling van Shelley is met het recentelijk aan haar oeuvre toegevoegde album “February”. Met een ongekend scherp en poëtisch oog voor detail blijft ze tot het eind toe verrassen met indie, folk en americanaliedjes over de dood, de liefde, de voortdurende en hevige sneeuwstormen van het afgelopen jaar in Chicago en het verlangen naar de smeltende sneeuw en de nieuwe lente. Een duidelijk verschil met haar eerdere werk is de akoestische gitaar, die Shelley ditmaal vaker in de koffer laat liggen. Ze wisselt haar op milder geluidsniveau gezette elektrisch gitaarspel af met glockenspiel,piano, banjo, hammond b-3 orgel, melodica en mondharmonica. Subtiel wordt ze bijgestaan door diverse muzikale vrienden onder wie Allison Russell (zang), Becky Poole (zingende zaag), Cathy Norden (basgitaar), Joe Darnaby (elektrische gitaar), Maria McCullough (viool), Steven Gilpin (zang, duimpiano) en Tommy Henry (drums). Dit resulteert in breekbare en intieme momenten (November, Kitchen), gelaagd ruimte latend voor onder meer een meetreurende viool (Walk Away, Spinning Tool). Schitterende, donkere composities, die door de kieren van je huid kruipen.


Shelley Miller durft risico’s te nemen door zich niet vast te pinnen op het geluid van haar vorige drie platen. Dat inspireert. Met de gitaren ingeplugd zingt ze voluit in het indierocknummer Riptide. Wars van alle conventies en muzikale grenzen vuurt ze in het nummer White Moon naar dissonatie neigende riffs op de nietvermoedende luisteraar af en flirt ze samen met Joe Darnaby uitgebreid met duistere feedback. Gewoon om ons eens op het verkeerde been te zetten. Neem de tijd en de moeite om de cd “February” te leren kennen. Daarmee zal al snel de waardering voor deze geweldige plaat zeker komen.

www.shelleymiller.net

(Johan Schoenmakers)

 

 


Your Comment