RSS

Nathan Bell – Blood Like a River (American Family)

Van het immer uitdijende contingent singer-songwriters zijn het vooral de verhalenvertellers die mij het meest weten te boeien. Al moeten hun verhalen wél in een behoorlijke song verpakt zijn. Zo voel ik me bij het luisteren naar een nummer als Highway Patrolman van Bruce Springsteen in een verhaal van pakweg Carson McCullers. Scherpe karaktertekening, een verhaal dat je bij het nekvel grijpt én bovendien een uitstekende song. Om diezelfde redenen verbaast het me niet om op de website van Nathan Bell te lezen dat hij teksten heeft leren schrijven door het werk van Jack London, William Carlos Williams en Frank Herbert te lezen. Zijn nieuwe album Blood Like a River (American Family) bevat namelijk een aantal songs die zich perfect lenen tot het maken van een korte film. Zo zou Names evengoed gebruikt kunnen worden om een korte periode uit het leven van vier individuen te verfilmen die door het noodlot op dezelfde plaats terechtkomen, datzelfde noodlot ondergaan en daarna nog slechts als namen blijven voortbestaan: “I did exactly what I was told / But things went badly just the same / I am a candle in my mother’s hand / But I am just a name.”

Ook The Snowman is zo’n filmisch nummer over een oude man die vol verwondering terugkijkt naar het pad dat hij heeft afgelegd naar die ouderdom. In Blue Kentucky Gone, waarin de zang mij doet denken aan de betreurde Mickey Newbury (“I didn’t really listen to him much when I was younger, although I do now. I think he and I must have had similar interests and influences” antwoordde hij me op mijn vraag of Newbury een invloed was), staat een vader stil bij de letterlijke en figuurlijke afstand die er ontstaan is met zijn dochter. Trigger verhaalt over een man die oog in oog staat met de revolver van een overvaller en het bevreemdende gesprek dat daaruit voortvloeit. Deceptie is het centrale thema in All But Gone, een nummer dat losjes gebaseerd is op de Ghost Poems van de Amerikaanse schrijver/dichter Gaylord Brewer. Eenzaamheid staat dan weer in het brandpunt in Turn Out The Light: “Everything is somewhere else when you’re all alone”. Tijdens het vertellen van zijn verhalen gebruikt Bell minimale middelen om zich maximaal uit te drukken: een akoestische gitaar en een makante, lichtjes gebroken, van weemoed en mededogen doortrokken stem die soms wat gelijkenissen vertoont met Mickey Newbury en John Prine. Een stem bij machte is fictieve personages te voorzien van vlees en bloed. En die van Blood Like a River een memorabele muzikale roadtrip langs het menselijk tekort maakt.

 

www.nathanbellmusic.com

www.facebook.com/nathanbellmusic#!/nathan.bell.773?fref=ts


1 Comments Add Yours ↓

  1. Theo #
    1

    Mooie recensie, Martin! Deze cd heb ik al een tijdje in huis, maar pas een keer gehoord. Je enthousiaste recensie geeft voor mij aanleiding eens goed te gaan luisteren.



Your Comment