The Dexateens – ze bestaan nu 10 jaar, zijn wel aan personeelsverandering onderhevig geweest, maar de vriendschap bleef tussen het oprichtersduo John Smith en Elliott Mcpherson.  The Dexateens, die bekend staan om hun explosieve nummers hebben inmiddels vijf cd’s op hun naam, inclusief de gratis download “Lost and Found” en bijgestaan in de loop der jaren door producers Tim Kerr en Patterson Hood (Drive-by Truckers). Geholpen door bassguitarist Matt Patton en nieuwkomers Brian Gosdin en Lee Bains gaan de Dexateens weer een nieuwe pad bewandelen in de muziekinstrie met de nieuwe cd”die half mei uit gaat komen “Singlewide”. De titel zegt het al:  Singlewide is een stap terug naar het Low-fi gebeuren. Opgenomen in de Beech House Studios in Nashville, Tennessee en met een sterke man als producer Mark Nevers (lambchop, Silver Jews, Charlie Louvin) achter hun rug kwamen The Dexateens met 13 goed geschreven nummers op de proppen in een semi-acoustische setting. Opener  “downlow” komt qua sound en nummer aardig in de buurt van het werk van de Buffalo Springfield. Hier en daar klinkt deze band ook door tijdens meerdere nummers. Ook nummers in het genre van Donovan zijn mede door het acoustische karakter aan de orde. Missen we niet de Wall of Sound van elektrische guitaren waar de Dexateens bekend om staan? Na een nummer of 8 begint het nieuwtje eraf te raken en hadden een paar dondernummers wel voor een prettige afwisseling kunnen zorgen. Nu kabbelt het in het laid-back tempo door.  Nergens spettert de vonken ervan af. “The Ballad of Souls Departed” komt als geroepen als het inslaap-tijdperk bijna is aangebroken. Bovengenoemd nummer maakt mij als luisteraar wakker met de mix van acoustische guitaren en de mengeling van Fuzz-guitaar en banjo, die het nummer doordrenkt met een pittig karakter, waardoor “The Ballad of Souls Departed” uitgroeit tot 1 van de hoogtepunten van “Singlewide. Wat goed is aan dit album, dat Mark Nevers het geluid niet dichtgetemperd heeft maar ondanks de apart opgenomen partijen de cd toch een live-karakter heeft meegegeven. Ook heeft Mark gelukkig de zang niet tot een perfectie gedreven. The Dexateens hebben niet een stap gedaan naar toegankelijkheid, The Dexateens tonen durf en het blijkt maar eens te meer dat zij acoustisch sterk uit de voeten komen, waardoor het eens te meer blijkt wat een sublieme nummers er geschreven kunnen worden. Maar jongens, zet snel die acoustische guitaren in de kast en blaas ons maar lekker weg met die elektrische sound van jullie.

Johan schoenmakers