Seattle zal wel voor eeuwig verbonden blijven met de namen van Jimi Hendrix en Curt Cobain, maar ook nu wordt er in ‘the Emerald City’ nog heel wat opmerkelijke muziek gemaakt. Denk maar aan pakweg de The Walkabouts, Ben Harper, Mary Lou Lord of Terry Lee Hale. Een (niet meer zo erg) nieuwe naam in de lijst van Seattle-based musicians is die van Sue Quigley. Zij debuteerde in 2003 met een titelloze ep (Sue Quigley Band, 6 nummers). Drie jaar later verscheen opvolger ‘Outside In’. Het toevoegsel ‘band’ was toen overigens ineens verdwenen zoals dat ook het geval is bij ‘Perfect Chaos’, haar nieuwe cd.

Is ‘Perfect Chaos’ dan een soloplaat? Nee, daarvoor is het aandeel van gitarist David Wall veel te belangrijk: zijn af en toe uitstekende gitaarwerk is bepalend voor de algehele sound van deze cd. De toevoeging ‘band’ mag gerust weer van zolder gehaald worden.

Was op ‘Outside In’ de link met altcountry/americana nog duidelijk aanwezig dan is ‘Perfect Chaos’ een fikse stap in een meer rockgeoriënteerde richting. Sue Quigley, wier lichtende voorbeelden Concrete Blonde en Bonnie Raitt zijn, blijft op deze cd soms héél dicht in de buurt van haar inspirators (‘I Never Know’, ‘Killingworth Street’, ‘Actress’ zijn 100% Johnette Napolitano/Concrete Blonde terwijl ‘Yours To Say’ en ‘How It’s Gonna Be’ nauw aansluiten bij ouder werk van Bonnie Raitt). Maar dat doet geen afbreuk aan deze ‘zonnige’ cd. Sue heeft een heerlijke, soulvolle, forse stem mét ballen en de gitaar van Wall danst, gromt, kronkelt en huppelt rond die stem dat het een lieve lust is. In nummers als ‘Picture In A Drawer’, ‘Broken Bridge’ en ‘Fallen World’ is goed te horen dat we te maken hebben met een raszangeres die nog heel wat in petto heeft. Zéker als ze op haar volgende werk haar eigen gezicht helemaal durft te tonen. (Martin Overheul)