Als ik bluesgigant Otis Taylor met slechts één trefwoord zou moeten omschrijven dan is het: baanbrekend. Oké, dat is een cliché zo hoog als een huis, maar het is niet anders. Door zijn carrière heen heeft Taylor zich nooit beperkt tot de grenzen van de bluesmuziek, maar is hij altijd bezig geweest met muzikale kruisbestuiving. Of zoals hij het zelf zegt: ‘I’m always going to the edge’. Je vindt dan ook elementen van country, jazz, folk en Afrikaanse roots in zijn muziek waardoor Taylor fundamenteel afwijkt van wat in de volksmond doorgaans ‘blues’ heet. Zelf noemt hij die eigenzinnige mix ‘trance blues’. Luisteren naar een cd van Otis Taylor vereist enige inspanning van de luisteraar. Maar als je bereid bent die (kleine) inspanning te leveren dan word je voor je moeite beloond met uiterst geïnspireerde en doorleefde muziek. ‘Pentatonic Wars And Love Songs’ (Telearc), de negende cd van deze 61-jarige muzikant, begint met het broeierige ‘Looking For Some Heat’, meteen een van de betere songs van dit album. Otis Taylor wordt op deze opener bijgestaan door hiphoppianist Jason Moran en 
kornettist Ron Miles, die samen met de uitmuntende ritmesectie zorgen voor een zalige groove. Met ‘Sunday Morning’ krijg je meteen het tweede hoogtepunt voorgeschoteld. De lead vocals worden verzorgd door Taylor’s oudste dochter Cassie, maar wat dit nummer zo onweerstaanbaar maakt is het fenomenale (Spaanse) gitaarwerk van gastmuzikant Gary Moore, die ook nog een belangrijke rol speelt op ‘Lost My Guitar’ en ‘If You Hope’). En zo gaat het maar door. Door de drive in ‘Silver Dollar On My Head’, dat mij qua opbouw en sound heel hard aan Richie Havens deed denken, speelt zelfs de grootste droogstoppel het niet klaar om onbeweeglijk in zijn stoel te blijven zitten. Opnieuw een song met een lekker opzwepende groove. ‘Lost My Guitar’ is het volgende prijsbeest. Met enige goede wil kun je hier iets van Moby in herkennen (en dan vooral de feel van ‘Why Does My Heart Feel So Sad’ uit ‘Play’). Maar wat een aangrijpende en intrigerende song is dit…
In het tweede deel van dit album verwerkt Otis Taylor steeds meer jazzelementen in zijn songs (‘Walk On Water’, ‘Mama’s Best Friend’, ‘Maybe Yeah’) en hoewel ik op muzikaal vlak een echte omnivoor ben, was dat in het begin best even doorbijten. Maar hoe vaker ik die nummers hoorde, hoe beter ze me gingen bevallen. Ik schreef het hierboven al, Taylor vraagt enige inspanning van je. ‘Pentatonic Wars And Love Songs’ sluit af met de weergaloze ballad ‘If You Hope’, dat een trompetsolo heeft die zo van Chet Baker zou kunnen zijn. Een stijlvolle afsluiter van een rijkgeschakeerde cd.
(Martin Overheul)
Martin, ‘t is niet lelijk bedoeld, maar dit is zijn 10de album. (De eerste – Blue Eyed Monster – is niet meer verkrijgbaar als hardcopy, en wordt zelden genoemd in discografieën.
Bedankt voor de aanvulling, Rein. Ik heb mij gebaseerd op http://www.otistaylor.com, de officiële website van Taylor. Daar vermelden ze dat album niet, vreemd hé? Net gezien dat de discografie op Wikipedia wél compleet is…
E.e.a. schijnt bij Otis ten aanzien van deze eerste plaat (1996) redelijk gevoelig te liggen. Ik had indertijd via Kenny Passerelli (basist in de eerste bezetting) bijna eentje te pakken, echter Otis verzocht alle exemplaren terug te zenden.
Als je nog steeds geïnteresseerd bent: ik kan je een dezer dagen aan de muziekfiles helpen. Verwacht ze van iemand die ik ken in de VS. Laat maar iets weten.
Welke bedoel je? Ik ben al jaren de gelukkige bezitter van Blue Eyed Monster – don’t you worry!
Rein kun je wel blindelings volgen hoor als het om Otis Taylor gaat… 😉
Wilde overigens even kwijt dat ik het weer een prima recensie vind, Martin. Ik lees je recensies trouwens altijd met veel plezier. Mag ook wel eens gezegd worden, vind ik.
Klopt, John – helemaal met je eens – prima recentie. ‘t was ook geen kritiek van mijn kant, slechts een summiere aanvulling.
Prima recensie, maar om nou Jason Moran een hiphoppianist te noemen gaat wel erg ver. De All Music Guide omschrijft zijn muziekstijl als postbop (ook een diffuse term). Ik houd het liever op de veel meer omvattender term avantgarde jazz. O.k., hij verwerkt op sommige cd’s elementen van hiphop in zijn muziek (Afrika Bambaataa), maar zijn stijl is dus veelomvattender. Met elementen van oude jazzjongens als Duke Ellington en Sam Rivers en klassieke componisten als Maurice Ravel en Robert Schumann, Brahms en Prokofiev.
groet,
Machiel Scheltema