Als je ‘The Swamp Kings’ moet geloven is de zogenaamde swampblues in Baton Rouge, Louisiana ontstaan. Het zou een mengelmoes zijn van rock-n-roll en cajun. Dat klopt allemaal wel aardig. Ze gebruiken ook nog eens The Rolling Stones en Tony Joe White als voorbeelden. Wat die laatste twee namen betreft moet je maar 
sterk aan twijfelen, want dat bijvoorbeeld die Britse jongens toevallig ooit ‘I’m A King Bee’ van Slim Harpo hebben gespeeld houdt een dergelijke vergelijking toch echt wel op. ‘Swamp Appeal’ is de debuut cd van de moeras koningen uit Minnesota. Het is een melige boel en verre van sprankelend. Om nou meteen te zeggen dat je hiervoor naar de platenzaak moet gaan is echt te veel gezegd. Niet dat het slecht is, maar middelmatig is het zeker wat de mannen brengen. Allemaal een beetje van hetzelfde. Uitschieters zijn Mommies Cajun Food en Bayou Time, maar om dat nou ‘swamp’ te noemen. Het is meer Cajun Boogie dat ze kunnen pelen. Voor de rest is het mat. Het klinkt als een goedwillende amateurband uit de buurt die een paar deuntjes mee wil doen. De zang is niet sterk. Het verdere spel is ook al niet denderend. Geen bijzonderheden dus. Het zou te flauw zijn om deze jongens de modder in te willen trappen, maar het zou ze sieren wat flitsender en frisser te spelen. Wie weet wordt het dan nog wat. Voorlopig is het dit genre onwaardig. Immers swampblues kan heel leuk en zelfs erg mooi zijn.
www.myspace.com/theoriginalswampkings
(Willem Croese)