Een van de opmerkelijkste stemmen uit de altcountry behoort toe aan Amy Allison, de dochter van jazzmuzikant Mose Allison. Haar zeer geprononceerde stemgeluid houdt het midden tussen Victoria Williams, Kate Wolf en Iris Dement, en neemt soms een uitstapje richting Laura Cantrell. In mijn directe omgeving heb ik al meer dan eens vastgesteld dat een dergelijk onalledaags timbre sommigen op de zenuwen werkt terwijl anderen dit dan weer best kunnen verteren. Laat het van meet af aan duidelijk zijn: ik behoor tot die tweede groep.
Vanaf de titel- en openingtrack van ‘Sheffield Streets’, Amy Allison’s zesde soloalbum, hielden zowel haar muziek als stem mij volledig in de ban. In tegenstelling tot haar vader die zich de afgelopen vijftig jaar vooral met jazz en blues bezighield, en die in de verzamelde muziekpers vaak het epitheton ‘legendarisch’ krijgt toebedeeld, beweegt Amy Allison zich binnen de altcountry. En ze doet dat uiterst soepel, waarbij ze haar songs ruimschoots doorspekt met invloeden van buitenaf. Luister maar naar de blazerssectie in het titelnummer of naar haar voortreffelijke versie van het jazzy ‘Monsters Of The Id’, in 1969 geschreven door Mose en hier omgevormd tot een sierlijk duet met Elvis Costello – met pa in een gastrol op de piano.
De composities op ‘Sheffield Streets’ zijn zonder uitzondering smaakvol, charmant en innemend (‘Calla Lilly’, ‘Anywhere You Are’, ‘Everybody Ought To Know’ – een duet met Dave Alvin, ‘Dream World’). Amy Allison is naast een buitengewone zangeres ook een bekwame tekstschrijver, getuige onder meer dit fragment uit ‘The Needle Skips’: ‘I wish that I could hear this song forever / but_I only listen now and then / it’s only sweet as long as it’s playing / and then the needle skips and it’s the end / The grooves on my record are worn down / but every bump and scratch is heaven-sent / it’s funny how we lived so many moments / in the minutes of a song that came and went’.
Voor ‘Sheffield Streets’ kon Amy Allison behalve op de gewaardeerde medewerking van Costello ook nog eens rekenen op bijdrages van producer/drummer Don Heffington, Greg Leisz (is die man ooit wel eens thuis?), Bob Glaub, Van Dyke Parks en ex-Lone Justice gitarist Ryan Hedgecock. Met zijn allen zorgden ze ervoor dat dit een van de betere altcountry albums is die dit jaar zijn verschenen.