Zijn nieuwe cd “Letters From A Flying Machine” is alweer het twaalfde bewijs dat de uit Wisconsin afkomstige Peter Mulvey een zeer begaafd verwoorder is van zijn op dat moment aanwezige gevoelens. Singer-songwriter Mulvey steekt dan ook niet onder stoelen of banken, dat, waar hij ook zich op dat moment bevindt, thuis of op reis, altijd zijn familie met zich meedraagt. “Letters From A Flying Machine” is hier duidelijk het bewijs van. Als een Donald Duck die waakt over zijn neefjes Kwik, Kwek en Kwak laat Peter via een vijftal ingesproken brieven aan zijn neefjes Vincent en Edgar weten wat hij op dat moment kwijtwil of vanuit het vliegtuig ziet. Dat gecombineerd met jazzy-achtige Jack Johnson songs als  Kids In The Square en Some People, de fingerpicking stijl in Windshield, en Dynamite Bill en Americana-tracks als Vlad The Astrophysicist en What’s Keeping Erica (wie is Erica, Peter?) probeert Mulvey ons bij zijn persoonlijke leven te betrekken. Maar..werkt het ook, de combinatie van liedjes en gesproken tekst op een zeer persoonlijke cd? Wat mij betreft zijn Mulvey’s bedoelingen goed, maar komt hij mijnsinziens op “Letters From A Flying Machine” meer over als de verhalenverteller Piet Ekel uit de zestiger jaren die sprookjes op een singletje insprak met 2 liedjes uit het betreffende verhaal op de b-kant. En als Tinkelbel haar belletje liet rinkelen mochten we een bladzijde omslaan. Bij het horen van het belletje zet ik een andere, wel vermakelijke cd op, want met nog geen 30 minuten en acht liedjes komt de luisteraar van Peter Mulvey als singer-songwriter behoorlijk bekaaid af. Een combinatie van één cd vol prachtig geschreven songs zoals Peter dat als geen ander kan en een bonus-cd met ingesproken brieven was dit projekt naar mijn gevoel meer tot zijn recht gekomen.

http://www.youtube.com/watch?v=nMJcRnfV6qg&feature=related

http://www.myspace.com/petermulvey

(Johan Schoenmakers)