Ik was 21 jaar toen Willy DeVille (op zijn paspoort stond William Borsay) in 1977 doorbrak met zijn groep Mink DeVille en het schitterende ‘Cabretta’, een album dat voor mij geen enkel zwak moment kende. En dat ik ruim dertig jaar na de release nog geregeld tevoorschijn haal om opnieuw met volle teugen te genieten van schitterende songs als ‘Venus Of Avenue D’ (die passie!), ‘Mixed Up, Shook Up Girl’ (die gitaar!) of ‘Spanish Stroll’ (dat koortje! die flair!).

Sindsdien kocht ik trouw elke nieuwe LP – en later cd – van Mink DeVille. En toen hij zijn band opdoekte en solo verder ging, bleef ik hem volgen, vanaf ‘Miracle’ uit 1987 tot en met ‘Pistola’, dat vorig jaar verscheen. En waarop Willy opnieuw in topvorm verkeerde.

Tussendoor probeerde ik zo vaak mogelijk een optreden mee te pikken als hij in de zéér ruime omgeving van Antwerpen optrad.

De laatste keer dat ik hem zag spelen was op 15 juli 2007 op het Blue Note Festival in Gent. Willy stond in indianenoutfit en hanenkam op het podium en speelde samen met zijn begeleiders een verschroeiende en snoeiharde set. En ik genoot van de eerste tot de laatste minuut. Zoals ik eigenlijk ruim 32 van zijn muziek heb genoten en wat ik nog lang zal doen. Al zal het allicht niet meer van nieuw materiaal zijn.

In de nacht van donderdag op vrijdag is Willy op 58-jarige leeftijd gestorven. De dienstdoende sluipmoordenaar heet alvleesklierkanker – en ik wens die moordenaar met heel mijn hart en ziel naar de hel. 

Vaya con Dios, Willy. En bedankt voor je muziek. Ik hoop dat je je Italiaanse schoenen draagt op je laatste stroll…