Muziek en geloof. Hoe je het ook draait of keert, het blijft een ongemakkelijk huwelijk. Want in het gros van de gevallen is de muziek ondergeschikt aan de boodschap. In het beste geval leidt dat tot albums als ‘Slow Train Coming’ of ‘A Believer Sings The Truth’, al kun je die platen moeilijk hoogtepunten in het oeuvre van Bob Dylan of Johnny Cash noemen. In het slechtste geval vervalt de artiest echter in prekerige betweterigheid die wereldkundig wordt gemaakt met ondermaatse songs (check nagenoeg alles in de country gospel). Maar gelukkig zijn er ook uitzonderingen, al vind je die naar mijn gevoel vooral in de zwarte gospel, met Mahalia Jackson en de jonge Aretha Franklin als onbetwiste ijkpunten.
Dus elke keer als een muzikant het Licht ziet en zich geroepen voelt die ervaring met ons te delen, zijn de agnosticus én de muziekliefhebber in mij op hun hoede voor het resultaat. Zo ook bij ‘Vigil’ van Walt Wilkins, een vooral in Texas geroemde americana-muzikant die in het verleden niet alleen instond voor een aantal uitstekende cd’s maar tussendoor ook nog eens opmerkelijke vocale, muzikale en productionele support leverde aan albums van fijne lieden als Sam Baker, Pat Green, Bonnie Bishop en Susan Gibson.
Op zijn voorgaande soloplaten heeft Wilkins de Heer al vrij ijverig geprezen en op ‘Vigil’ (dat zoveel wil zeggen als ‘waken vanuit een devotionele overtuiging’) doet hij dat nog iets nadrukkelijker dan in zijn voorgaande werk. Maar, en daarin wijkt hij héél erg af van heel wat muzikale pilarenbijters, Wilkins doet dat met fantastische songs als ‘This Is All I Know’, ‘Dear God’ (een hemels duet met zijn angelieke echtgenote Tina Mitchell Wilkins), het bloedstollend mooie ‘I See You On The Other Side’ of het majestueuze ‘Kingdome Come’, songs met body en diepgang, met indrukwekkende – en soms bijna extreem kale – arrangementen, en met weergaloze harmonieën (‘More Like The River’, ‘Someone Somewhere Tonight’, en het uitmuntende ‘First Light’, songs waarin ook de eerder genoemde singer-songwriter Susan Gibson een belangrijk vocaal aandeel heeft).
Walt Wilkins heeft zonder enige twijfel het Licht gezien. Maar dat heeft hem godzijdank (‘pun not intended’) niet verblind. Want als je de songs op hun merites beoordeelt, zul je vaststellen dat ‘Vigil’ pure muzikaliteit, authenticiteit en schoonheid uitademt.
Ook na het meermaals beluisteren van deze cd ben ik nog steeds de agnosticus die ik wellicht altijd zal blijven. Maar wat Walt Wiltkins betreft ben ik voor de volle honderd procent een believer.
www.myspace.com/tinamitchellwilkins
Martin,
Op zich een puike recensie hoor, maar……
ik vind dat, wanneer je als artiest zo nodig de Here moet prijzen, je lekker in een of andere tempel moet gaan zitten kwijlen.
Vermoei mij als atheistische muziekliefhebber daar niet mee, hoe goed je songs muzikaal ook zijn. Puur en alleen om die reden kan ik nooit een positief oordeel vellen over een CD als deze. Ik kan gewoon niet om de teksten heen lopen. Onbegrijpelijk waarom zoveel yanks onder de noemer van americana altijd zo met hun geloof te koop moeten lopen?
Ik ben het volledig met je eens Martin, puike CD – heb er geen storende elementen in kunnen ontdekken. Een oprecht product!
Dat is wel een interessant punt. Ik heb op zichzelf ook niets met gospelachtige teksten. Aan de andere kant: er bestaan fantastische liedjes met (wereldse) teksten waar ik ook niets mee heb. Voor mij zijn, in het algemeen, teksten dan ook van ondergeschikt belang. Bovendien, wat is er zo anders aan het belijden van je liefde voor een of andere God dan aan het belijden van je liefde voor Sally Ann, Carol, Lucy, John of een andere buurjongen of buurmeisje? Ik wil best wel geloven dat men van die personen of van een of andere God houdt. Op een of ander manier vinden artiesten het belangrijk om daarover te zingen. En die zin is het even onbegrijpelijk dat zoveel yanks onder de noemer van Americana altijd zo met hun liefde voor een of ander te koop moeten lopen 😉
Overigens vind ik dit een puike plaat en ook een goeie revensie
Onbegrijpelijk waarom zoveel yanks onder de noemer van americana altijd zo met hun geloof te koop moeten lopen?
Simpel toch , verkoopt goed over de plas.
Love, God, Murder een titel van een Johnny Cash somt het allemaal probleemloos op. Kwestie van universele thema’s die aan welke kant van welke plas dan ook op herkenning stuiten en van alle tijden zijn.
Ach, laat ik als overtuigd atheïst ook maar eens een duit in het zakje doen. Sommige gospel (Sam Cooke & the Soul Stirrers) reken ik tot de meest zinderende muziek ooit gemaakt. Maar ook The Holmes Brothers (en nog wel meer van dergelijke muziek) reken ik tot mijn favorieten. Storend? Als het met een dergelijke overtuiging en emotie wordt gebracht kan ik me aan teksten die over het geloof gaan niet storen. Het is de intensiteit van de muziek die mij dan raakt.
Ik heb Vigil al eerder aan een beluistering onderworpen met koptelefoon. Dat had ik niet moeten doen, want daardoor vielen de gelovige teksten op tussen de uiterst mooie melodielijnen. Helaas haalde ik het eind van de cd niet. Na track 12 hield ik het voorgezien. Walt Wilkins met de cd “Vigil” kwam op mij over als iemand die zich zo met zijn geloof laat meeslepen en soms op mij overkwam zich niet te realiseren wat de luisteraar hiervan vind, of juist met interessante mooie melodieën zijn geloof juist hierdoor aan een ander probeert over te brengen. Storend? Als je het mate doet mag het wat mij betreft. Is dat op “Vigil” het geval? Dat zal toch altijd een persoonlijke smaak blijven. Bij de één ligt het thema gevoeliger dan bij de ander.
Het doet me veel plezier om te zien dat mijn review niet enkel gelezen wordt, maar ook heel wat relevante reacties losmaakt. Ter aanvulling nog dit: ook al vind ik dat religie de oorzaak is van onpeilbaar diep menselijk leed en verdriet, als ik in Rome ben bezichtig ik de Sint-Pieter, in Parijs bezoek ik de Sacré Coeur en ik Londen ga ik naar Saint Paul’s. En ik kan die kunst best waarderen, los van waarvoor het staat.
Mijn opa, die een soort filosoof van de koude grond was, drukte het ooit vrij ‘plastisch’ uit: ‘De wereld wordt geregeerd door de drie K’s: Kerk, Kut en Kapitaal.’ Als ik sommige redeneringen van hierboven moest volgen, zou ik voortaan dus niet alleen de K van kerk moeten afzweren…