‘Tales Of Wayward Angels’ is Jeff Mattison’s derde cd in 12 jaar. Zodat je gerust mag stellen dat hij niet bepaald productief is. Die lage productiviteit zegt uiteraard niets over de geboden kwaliteit.

Op het eerste gehoor lijkt Mattison uit Petaluma? CA weer één van die Americana artiesten waarvan je denkt: vind ik zijn stem nu mooi of niet? Iets wat ik bijvoorbeeld ook had toen ik voor het eerst de stemmen hoorde van artiesten als Steve Forbert of  Amy Allison. Het is alsof hij zijn stem op een geforceerde manier wil laten lijken op bijvoorbeeld Mike McClure, maar dat is achteraf toch een inschattingsfout van de eerste orde.

Dat blijkt eens te meer als je luistert naar ‘Moonshine Rain’,  zijn debuut uit 1998. Op dat album klinkt hij gepolijster dan nu. En in 2003 verschijnt ‘Backroads Heart Attack’ waarop hij al iets anders klinkt en meer de richting uitgaat van ‘Tales Of Wayward Angels’.

Dat de man zijn inspiratie vooral weggeplukt bij lui als Uncle Tupelo, JJ Cale, Steve Earle, Bob Dylan, Jimmie Rodgers en Neil Young komt in zijn cd’s duidelijk tot uiting.

‘Tales Of Wayward Angels’ is zeker tegen tegenvaller. Als je bereid bent om de cd wat vaker te beluisteren, zul je constateren dat de man tekstueel en qua composities best wat in zijn mars heeft. Maar ik stoor mij aan zijn stem, die  bij vlagen onvast en gemaakt ‘gruizig’ klinkt.

Nochtans zijn ingetogen ballads als ‘Trying not to cry’, ‘Falling below’ en ‘Afterglow’, waarin Carrie Cheadle de backing vocals op zich neemt, de beste nummers van deze cd, aangenaam begeleid door dobro, steelgitaar en viool.

Ook de uptempo nummers liggen prettig in het gehoor, waarbij steeds weer opvalt dat Mattison met The Wayward Angels ijzersterke begeleiders naast zich heeft staan: Chad St. Clair (basgitaar), Dave Zirbel (lead gitaar,  pedal steel en dobro), Mike James (gitaar), Chad Manning (viool),  Matt Sather (drums), Joe Label (drums), Bill Frizzell (harmonica) en Carrie Cheadle (backing vocals).

In zijn teksten komen onderwerpen aan de orde, die je het best onvertaald kunt laten.

Wat denk je van ‘Peopled by a diverse parade of down-on-their-luck Jesus freaks, outlaws, jilted lovers, jaded poets, disaster refugees, hungry ghosts, drunks, junkies, and bums’?

Maar over de gehele lijn word ik toch niet echt enthousiast over dit album en geef ik mijn geld liever uit aan andere cd’s.

www.jeffmattison.com

www.cdbaby.com

Freek van Oenen