Op dit moment is Amelia Curran een van de interessante, en wie weet, misschien zelfs een van de meest veelbelovende exponenten van Canada. Zij heeft al verscheidene mooie songs geschreven verspreidt over een 4-tal achterliggende albums. Zelf haar vorige CD – War Brides – verscheen in Europa pas in 2008, terwijl hij origineel van 2006 was. Haar meer gedateerde werk is nu uitsluitend via bronnen als Ebay te verkrijgen, of mogelijk digitaal. Hunter, Hunter verschijnt slechts een maand na de Canadese release, dus haar populariteit neemt met overtuigende stappen toe. Het illustere groepje muziekconnaisseurs geformeerd onder de forumsite http://www.johnnysgarden.nl draagt haar al enige tijd op handen, en terecht, want ook deze laatste van Curran zal gretig omarmd worden door zij die weten te genieten van een bezielend stuk singer songwritermuziek.

Deze nieuwe nummers van Amelia hebben weer beslist een aantal aandachtige luisterbeurten nodig, terwijl een in het oogspringende nummer als The Mistress zich meteen aangenaam aan je opdringt. Bye Bye Montreal zou een ode aan Leonard Cohen zijn, maar helemaal duidelijk is dat niet (terwijl hierover bij The Dozens allerminst twijfel over kan bestaan), want Curran is nooit erg expliciet in haar teksten, en zeer metafoorrijk. Pas bij dit laatste album viel mij op hoe een vergelijking met Joni Mitchell om die reden valt te verdedigen. De nummers die mij persoonlijk het meest aanspreken zijn het emotievolle Mad World, Outlive Me, en de afsluiter van dit album Last Call. Hunter, Hunter is een geplaatst in een bedachtzaam semi-akoestische omgeving, wat mij betreft de ideale plaats voor dit genre.

http://www.ameliacurran.com
http://www.myspace.com/ameliacurran

 

(Rein van den Berg)