“At the Cut” gaat daar verder waar het uitzinnige “North Star Deserter” ophield. Chesnutt beluisteren is echter geen vrijblijvende ervaring. Deze artiest vraagt aandacht van zijn luisterrijk publiek. Eigenlijk kun je wel stellen dat je Chesnutt’s muziek moet ondergaan. Het vraagt een intensiteit die verder gaat dan beluisteren alleen. Kan me om die reden evenzogoed voorstellen dat niet iedereen in staat is de gedrevenheid van deze artiest uit Athens, Georgia te volgen of te bevatten. De meest uitgebreide muziekdatabase op Internet; http://www.allmusic.com geeft over de hele lijn een constant hoge beoordeling van Vic Chesnutt’s werk. Zeer terecht wat mij betreft. “At the Cut” bouwt zeer rustig op, en ontbrandt daarna al snel is al zijn ongeremdheid.
De musici die hem op dit album terzijde staan zijn dezelfde als van zijn 2007 album “North Star Deserter”, en tevens waren dit de begeleidingsmusici op zijn laatste Europese tour. Het album kent wederom vrij sterk materiaal, waarin deze rasmusici zich helemaal uit kunnen leven. De sfeer en uitgewerkte 
arrangementen wanen gemakkelijk in een surrealistische, doch duistere droom. De wijze waarop Chesnutt weet te switchen tussen bombast en rust zijn zo langzamerhand uitgegroeid tot zijn handelsmerk. Met “At the Cut” weet Chesnutt wederom een album van formaat aan zijn oeuvre toe te voegen. Sinds zijn 18de, nadat hij ternauwernood een auto ongeval overleefde, is deze man gekluisterd aan een rolstoel. Sindsdien eveneens niet gevrijwaard van fysieke complicaties en frequente ziekenhuisbezoeken spreekt hij uit ervaring wanneer hij de donkere zijde bezingt. Chesnutt heeft een lange moeizame weg afgelegd, de volharding en de verbetenheid zijn hierdoor ongetwijfeld mede gevormd. Deze man is een muzikaal genie van het allergrootste formaat, een conclusie die bij een steeds grotere groep mensen duidelijk wordt.
arrangementen wanen gemakkelijk in een surrealistische, doch duistere droom. De wijze waarop Chesnutt weet te switchen tussen bombast en rust zijn zo langzamerhand uitgegroeid tot zijn handelsmerk. Met “At the Cut” weet Chesnutt wederom een album van formaat aan zijn oeuvre toe te voegen. Sinds zijn 18de, nadat hij ternauwernood een auto ongeval overleefde, is deze man gekluisterd aan een rolstoel. Sindsdien eveneens niet gevrijwaard van fysieke complicaties en frequente ziekenhuisbezoeken spreekt hij uit ervaring wanneer hij de donkere zijde bezingt. Chesnutt heeft een lange moeizame weg afgelegd, de volharding en de verbetenheid zijn hierdoor ongetwijfeld mede gevormd. Deze man is een muzikaal genie van het allergrootste formaat, een conclusie die bij een steeds grotere groep mensen duidelijk wordt.
(Rein van den Berg)
Rein inderdaad is dit uitstekende muziek en een uitstekende recensie.
Chesnutt mag je voor mijn part gerust naast Townes Van Zandt zetten.
Chesnutt weet iedere keer weer iets zeer indringends te maken. Zijn gedwongen schaduwzijde zal dit paradoxaal mede veroorzaakt hebben, want die kerel gaat echt diep met de loodzware sfeer – die ik als zeer bijzonder ervaar.