Sommige debuutalbums maken zoveel indruk dat ze voor de rest van de carrière als een soort molensteen rond de nek van de bewuste artiest hangen: elke nieuwe plaat wordt afgemeten aan die meesterlijke voorganger. Een even begrijpelijke als onjuiste reflex bij luisteraars en critici die volledig voorbij gaat aan het feit dat zowel de muzikant als de luisteraar evolueren. En het is niet per definitie de muzikant die de ‘verkeerde’ richting uitgaat; heel wat fans zijn er niet mee gediend dat hun favoriete muzikant op een bepaald moment een creatieve dwarsstraat inslaat.
De Amerikaanse singer-songwriter Robert Earl Keen Jr. leverde in 1984 zo’n overweldigend debuut af: ‘No Kinda Dancer’, een album waarop hij werd bijgestaan door illustere lieden als Lyle Lovett, Nanci Griffith en Joe Ely. En hoewel Keen daarna met twee sterke platen kwam, duurde het toch tot 1993 dat hij zijn debuut overtrof met het voortreffelijke ‘A Bigger Piece Of Sky’ (met het fantastische ‘Corpus Christi Bay’ én met Gary Tallent van Springsteens E-Street Band op [staande] bas).
Intussen zijn we 16 jaar en 10 albums verder, is songsmid Robert Earl Keen Jr. al jarenlang een gevestigde waarde wiens songs zijn uitgevoerd door grote en minder grote namen als Todd Snider, The Greencards en Wayne Hancock, en ligt er een nieuw album van hem te schitteren op de toonbank: het door Lloyd Maines (cf. Wayne Hancock, Dixie Chicks, Bruce Robison) geproduceerde ‘The Rose Hotel’, zijn eerste studioplaat sinds 2005 – in 2006 verscheen er nog een weinig opmerkelijke live-cd.
Op ‘The Rose Hotel’ staan geen verrassingen, de plaat biedt wat je van Keen mag verwachten: vakkundige Americana en altcountry die zich baden in een zonnig bad van elektrische Texaanse rock (‘The Rose Hotel’, met de heerlijke accordeon van Bukka Allen [Flatlanders, BoDeans, James McMurtry], ‘Throwin’ Rocks’ en ‘Wireless In Heaven’ dat leuk pedal steel werk biedt van Marty Muse) met hier en daar een vleugje country (‘Something I Do’, met het geestige refrein; ‘I kinda like it / Doing nothing / It’s just something that I do’, ‘Goodbye Cleveland’, ‘Laughing River’, ‘On And On’) en de gebruikelijke Keen-humor (’10.000 Chinese Walk Into A Bar’). Niets meer, maar ook niets minder.
Martin het begin van je bespreking raad ik sommigen eens aan goed te lezen.