RSS

John Hiatt – The Open Road

 johnhiatt3
Na een stormachtig muzikaal jaar staat 2010 danig te trappelen om zich van zijn beste kant te laten zien. Krijgen we er meteen een ferme klap overheen? De eerste signalen zijn alvast uitstekend. 2009 bood veel, zowel debuterende jonge artiesten die uit het niets schittering brachten, als gerespecteerde “oudjes” die hun ervaring lieten gelden. Artiesten waar we in jaren al niets meer van gehoord hadden deden onze na jarenlange stilte eenvoudigweg stil worden met zeer relevant of grensverleggend werk. Hiatt mag zich qua leeftijd en ervaring rekenen tot de laatste categorie. Na Hiatt’s euforische jaren, waarin hij opeenvolgend 3 schitterende platen uitbracht (Bring the Family, Slow Turning en Stolen Moments) liggen alweer 2 decennia achter ons. Tussendoor verscheen regelmatig werk van Hiatt, maar op dat oude niveau is hij – volgens mijn bescheiden mening – nooit meer gekomen.
 johnhiatt1
Toch laat Hiatt op “The Open Road” opnieuw horen waarom hij zijn zeer gerespecteerde naam verdiend heeft. Ondanks dat ik niet al Hiatt’s laatste platen ken, behoort deze tot een zeer luisterrijke, en zonder twijfel tot 1 van de beste sinds zijn creatieve eruptie van de laat tachtiger jaren. Soms ben je toe aan een heerlijke eenvoudige maaltijd in de vorm van boerenkool. Hiatt bied op “The Open Road” alle basisvoorwaarden die dit een zeer genietbare en voedzame schranspartij maken, compleet met gebakken spekjes, rookworst en zilveruien in zoetzuur. De pers trachtte ons de afgelopen jaren wel eens vaker wijs te maken dat Hiatt zijn oude vorm had hervonden, en dit keer sta ik daar volmondig achter. Een nummer als Wonder of Love behoort zondermeer tot de beste uit zijn hele carrière. Schrijf geen oude meesters af, want ook op “The Open Road” blijkt, ze kunnen je nogal eens verbazen. Zeer mooi geloofwaardig Hiatt plaatje volgens het beproefde recept.

www.johnhiatt.com
www.myspace.com/johnhiatt
www.theopenroad.info/nl
(Rein van den Berg)


5 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Vsnavond te Paradiso samen met Lyle Lovett. Mocht je overwegen te gaan, bespaar je de moeite: “Uitverkocht!” Uiteraard veel plezier voor zij die kaartjes hebben. Wanneer exemplaren van The Open Road beschikbaar zijn dan zou ik zeker van de gelegenheid gebruik maken.

  2. Swa #
    2

    nog al wat persberichten over het optreden van beide heren in Brussel zijn eensluidend …..zwakke bedoening met veel gelul, geouwehoer, flauwe grapjes en weinig muzikale hoogtepunten……

  3. Martin #
    3

    In ‘De Morgen’ schrijft Bart Steenhout (een recensent wiens mening ik zeer waardeer) nochtans een zeer genuanceerde én positieve kritiek: “De visuele teksten van Hiatt en de meer journalistieke verhalen van Lovett zorgden er bovendien voor dat het optreden erg gevarieerd en onderhoudend bleef, zodat al gauw twee uur voorbij waren voor je het door had (…) Beide ambachtslui onderstreepten vooral dat ze elk op hun eigen manier hun vak tot in de puntjes beheersten. En dat er op talent geen leeftijd staat.”
    Visuele teksten en journalistieke verhalen. Tja, voor de één is Dostojevski wereldliteratuur, voor de ander is het gezeik.

  4. hans #
    4

    Huh? Martin, Dostojevski is toch echt wereldliteratuur? Ik begrijp wat je bedoelt… wij hoorden John Hiatt solo akoestisch op Take Root een tijd geleden. Onovertroffen! Ja ik weet ook wel dat zijn stem een beetje begint te rafelen maar een grote zaal ademloos laten luisteren in je eentje.. grandioos en magisch. Grand Cru deze man.

  5. albert hoenjet #
    5

    Wij zagen John Hiatt tijdens SXSW 2010 in Austin optreden op de parkeerplaats van Waterloo Records. Geweldige band. Hij speelde oud werk en enkele nummers van zijn nieuwe cd. Wat heeft die man een plezier in zijn optreden(was overigens prachtig weer)en wat heeft hij een goede begeleidingsband.Het ruimschoots aanwezige publiek genoot met volle teugen van dit gratis optreden. Na afloop signeersessie. John vertelde dat hij in het najaar weer naar Nederland komt.Met een band ?? “With these guys of course”
    Albert Hoenjet



Your Comment