Staat u me toe u mee te nemen naar het Boston van 1986. Een periode waarin indiepopbandjes opereren in de marge van de muziekindustrie. Ze teren op een kleine aanhang die hun verrichtingen gadeslaat in veelal piepkleine zaaltjes. Nog niet opgemerkt door de commercie of gehinderd door een drang het grote geld te verdienen, is hun repertoire voor alles hoogst eigenzinnig. Grootste ambitie van de Amerikaanse tak van deze stijlgroepen is om een tournee door het Verenigd Koninkrijk te mogen maken zonder daarbij financieel al te grote schade op te lopen. In dit beeld valt het trio van Galaxie 500 precies op zijn plaats.

Opgericht door zanger/gitarist Dean Wareham, bassist Naomi Yang en drummer Damon Krukowski debuteren ze dat jaar met de cd Today. Het is een cd waarop ze hun breed uitgesponnen groepsgeluid als vehikel gebruiken voor hun licht vervreemdende teksten. De algemene teneur van de liedjes is die van een jongere die zich in de jungle van de grote stad geconfronteerd ziet met vragen over het bestaan en relaties met anderen. De wijze waarop ze hun overpeinzingen in die periode in hun leven in liedteksten vastleggen, is van een ontwapenende eerlijkheid. Een ander groot pluspunt is de wijze waarop ze met het beperkte instrumentale kader dat hen ter beschikking staat, een maximum aan spanning weten op te bouwen. In zijn genre is Galaxie 500 een absolute topper die zijn tijd ver vooruit is. Het pronkstuk van de collectie is de tweede cd On Fire waarop de groep zijn muzikale groei vastlegt in onweerstaanbare liedjes. Een groei die in 1990 met de cd This Is Our Music nog eens extra wordt bevestigd. Een jaar later is het feest voorbij. De groepsleden gaan uit elkaar en aan een inspirerende periode in de grotestadsmuziek is een einde gekomen.

 

(Koos Gijsman)