Op 1 juli staan ze in de Melkweg te Amsterdam. Sommigen onder ons herinneren zich nog Bruce Springsteens optreden te Paradiso in de eerste helft van de zeventiger jaren. Wie weet kun je later zeggen: “ik was erbij voordat The Gaslight Anthem mega onbereikbaar werd!”. Althans, die conclusie mag je trekken wanneer je de recensie leest in de laatste Uncut. Ze trekken daar een vergelijking met Springsteen ten tijde van zijn doorbraakalbum “Born to Run”. Vergelijkingen kunnen soms storend zijn, en onrealistische scenario’s oproepen, maar ik beluister veel energie bij deze jonge gasten uit New Brunswick. Het vuur en de onbesuisde gedrevenheid van de vroege Springsteen valt niet te ontkennen, evenals de zang van Brian Fallon. Zelfs het up-tempo geluid van de drums vertoont sterke overeenkomsten.

In tegenstelling tot hun vorige cd “The ’59 Sound” pakte deze “American Slang” mij (aanvankelijk) een stuk minder, maar naarmate je hem regelmatig speelt ontkom je toch niet aan het ongeremde enthousiasme en spelplezier, en word je automatisch meegezogen. Ik ben wel eens (terecht) beschuldigd van een bezadigde voorkeur, en wellicht speelt dat parten, maar dat mensen veel plezier beleven aan dit soort “retro rock” kan ik mij beslist voorstellen. “American Slang” is ontegenzeggelijk een zeer aardige plaat geworden, en ongetwijfeld een hele sterke binnen zijn soort. Het accent valt op nummers met een ongeremd tempo (Stay Lucky, Orphans en The Spirit of Jazz). Iets meer afwisseling met rustigere momenten was me liever geweest. Bij The Queen of Lower Chelsea spreekt de opbouw van het nummer mij erg aan. The Diamond Church Street Choir opent leuk met een Van Morrison rifje. De rock overheerst gelukkig de pop, waardoor ze nooit te braaf klinken, maar echt rauw worden doet het wat mij betreft ook niet. “American Slang” gaat over de valse hoop van de Amerikaanse droom.

www.gaslightanthem.com
www.myspace.com/thegaslightanthem
(Rein van den Berg)