Een van de vele kwaliteiten van Chris Pureka is dat haar muziek meteen je aandacht opeist. In haar back catalogue – twee albums en twee EP’s – zal zelfs de grootste chagrijn geen enkel opvullertje weten te vinden. Deze Amerikaanse ‘folkie’ (ach ja, what’s in a name?) is namelijk te veel vakvrouw om lopendebandwerk af te leveren. En veel te bezield om zich tevreden te stellen met middelmaat. Liefhebbers van haar muziek hoeven niet te vrezen dat ze ooit een muzakversie van haar songs zullen horen in eender welke lift waar dan ook.
Die bijna obstinate drang om een schier ongelimiteerde portie intensiteit in haar muziek te leggen, doet mij (ik kan het ook niet helpen, het referentiekader drong zichzelf tijdens het luisteren op) op Pureka’s nieuwe album How I Learned To See In The Dark meer dan eens denken aan de door mij zeer bewonderde Buffy Sainte-Marie. Het weerbarstige Wrecking Ball, dat wordt voortgestuwd door Pureka’s akoestische gitaar en de vervormde cello van Kris Delmhorst, en het briljante Barn Song vertonen dezelfde compositorische opbouw en ademen een soortgelijke dreiging, hartstocht en intimiteit uit.
Een andere kwaliteit van Pureka is het feit dat ze een minimum aan middelen nodig heeft om tot een maximaal resultaat te komen. Song For November en het gloedvolle Time Is The Achor zijn zo twee van die tamelijk zuinig georkestreerde nummers waarin geen noot, geen instrument en geen woord te veel zitten, songs waarop Pureka het patent lijkt te hebben. Terwijl slotakkoord August 28th (daar heb je Buffy weer), ook zo’n kenmerkend nummer, grotendeels leunt op die unieke stem, een akoestische gitaar, een harmonium en een cello.
How I Learned To See In The Dark is een plaat die zich niet vrijblijvend laat beluisteren, die zich niet op de achtergrond laat dringen, die de volledige ruimte inneemt en die amper ruimte openlaat voor iets anders. Maar degene die bereid is vijftig minuten in dit album te investeren, zal zich geen minuut bekocht voelen.
Ik vind dit eveneens een top album, Martin … mag er graag naar luisteren. Je recensie geeft een goede indruk.
Het duurde even voordat de schoonheid van How I Learned To See In The Dark werkelijk tot mij doordrong. De door Martin gesignaleerde intensiteit zette mij aanvankelijk zelfs op enige afstand tot dit album.
Dit album daagde mij uit tot doorluisteren en niet opgeven.
Inderdaad dit is een prachtige cd.