Iedere muziekliefhebber heeft zo zijn specifieke voorkeur. Ik hou van eigenzinnigheid. Musici die hun idealisme laten spreken, maar ook de veteranen die wars van de wereld om hen heen hun eigen ding (blijven) doen. Brandende passie, die op het moment dat hij oplaait, gepakt wordt en vormgegeven. Jezelf overgeven aan je muze, en dit vervolgens durven te delen met een publiek. Kleingehouden projecten, waarin je toestaat dat je ziel naar de oppervlakte komt. Muziek is emotie. En net als de muziek moet die echt zijn, en niet gespeeld. Liz Stringer heeft een licht hese stem, waarin de juiste dosis aan zeggingskracht verborgen ligt. Bij geëngageerde artiesten van dit kaliber staat muziek centraal in hun leven. Het is de manier waarop zij hun gevoelens blootleggen. Zij verbazen zich via hun uitingsvorm over zowel onbeduidende buitenissigheden als wereldse aandachtspunten. Dit zijn de artiesten die mij raken, simpelweg door iets te tonen van hun kijk op de dingen, en die met hun eigen specifieke invalshoek inkleuren.

Deze Australische Liz heeft twee eerdere albums gemaakt; “Soon” (2006) en “Pendulum” (2008). De eerste ken ik nog niet, maar daar gaat verandering in komen! “Pendulum” ervoer ik als zeer verademend, en zag dan ook reikhalzend uit naar de komst van “Tides of Time”. De op de postzegel afgebeelde kleine wombats keken me hoopgevend tegemoet, aan mijn wachten was een eind was gekomen.

 

Voor muziekliefhebbers binnen dit genre die zich Kreg Viesselmans “The Pull” nog kunnen herinneren qua sfeer, techniek, composities en akoestische instrumentatie mogen zich alvast verlustigen op deze nieuwe Liz Stringer cd. Mijn verwachtingen ten aanzien van dit nieuwe album lost “Tides of Time” op alle criteria in. Ze bespeelt onder meer diverse gitaren, lap steel, mandoline, Fender Rhodes, banjo en percussie. Alle songs zijn van haar hand,  opgenomen op een antieke  achtsporenrecorder in een kerk te Melbourne. Ze zingt op originele wijze over uiteenlopende relaties in tien uitstekende nummers zoals over een liefde die fout liep, over van huis weg zijn, en de troost vinden in alcohol. Muziek die indringend inwerkt op je gemoed, maar geen loodzware afdronk nalaat. Ze zingt over verkeerde mannen, de band met haar vader, en de aloude blues & booze. “I got pretty fast to the bottom of this glass and here I’m gonna stay”. Dit is een zeldzaam mooi plaatje. Eentje die je in je armen wil nemen, die oprecht ontroert.

www.lizstringer.com
www.myspace.com/lizstringermusician

(Rein van den Berg)