Vraag tien mensen naar hun definitie van eigenzinnigheid en je krijgt tien verschillende omschrijvingen. De een verwijst naar Prince, de ander naar een stel muzikanten die zweren bij banjo’s en violen, en weer een ander neemt Frank Zappa als lichtend voorbeeld. Wat mij betreft hebben ze allemaal gelijk. Maar het epitheton eigenzinnig associeer ik liever met een avontuurlijke bandje als Marah.
Al acht albums lang trekken broertjes Dave en Serge Bielanko zich geen donder aan van de waan van de dag en trekken ze hun eigen hoogstpersoonlijke én hoogst opmerkelijke pad in de muziekbusiness. En elke keer opnieuw weten ze me te overdonderen met even weerbarstige als ontwapenende songs die niet alleen een plaats in mijn hart opeisen maar die plaats ook zonder al te veel tegensputteren krijgen.
Met hun negende album Life Is A Problem is het van hetzelfde laken een pak. Vanaf het moment dat het intro van het zalig slepende Muskie Moon door de boxen schalt, ben ik hopeloos verkocht. Dit is muziek waar gemalen glas door is gemengd, schijnbaar onschadelijk tot je het eens goed wil vastpakken. En je te laat beseft dat je je handen flink hebt gesneden. Maar, en daar ligt voor mij meteen de aantrekkingskracht van Marah, de littekens die je eraan overhoudt zijn om te koesteren.
Tegendraads zijn zonder de hele wereld daarvan met een scheepstoeter te willen overtuigen, zodat het nooit gekunsteld wordt. Daar is Marah beresterk en bloedovertuigend in. Zoals in stronteigenwijze maar o zo adembenemende songs als titeltrack Life Is A Problem, Valley Farm Song, Put ‘Em In The Graveyard (hé, hoor ik daar de jongere broer van Graham Parker?), Together Not Together en de felle bonustrack Colfax Avenue. Hortende gitaren, verbeten drums, slierten banjo en synthesizerklanken: ondefinieerbare geluiden. Het lijkt op georkestreerde verwarring, maar het is de ziel van deze band.
In een business die geregeerd wordt door het laatste onderling inwisselbare snoepje van de week (doe een ridicule outfit aan, plak je borsten af met tape, zuip je een kamelenbult, alludeer erop dat je met jongens en meisjes vrijt – en liefst met allebei tegelijk –, en hop: hoe stumperig je plaatje ook is, je bent verzekerd van airplay op radio onbenul), zorgen bands als Marah voor het broodnodige tegenwicht.
Een plaatje met de misantropische titel Life Is A Problem als tegengif voor de ondraaglijke luchtigheid van de muziekindustrie? Probeer het maar eens. Je zal versteld staan van de helende werking.
De gelukkige zielen die MARAH de afgelopen jaren live aan het werk zagen (in de Handelsbeurs in Gent, op Blue Highways, in W2 in Den Bosch of onlangs nog in Antwerpen als deel van de Light Of Day-tour) kunnen het beamen: zolang er groepen zijn als deze zal rock ‘n’ roll springlevend zijn.
Zich nooit inlatend met de nieuwste rages, altijd hun eigen weg banend en het ene meesterwerk na het andere afleverend: het blijkt niet voldoende om het publiek gunstig te stemmen (een zekere BRUCE SPRINGSTEEN is nochtans een grote fan).
Eén ding is zeker: zolang deze mannen blijven toeren (en dat zullen ze want ze zijn bezeten door rock ‘n’ roll en ze kunnen niks anders) zal je me op hun concerten kunnen terugvinden in de ‘front row’, beggin’ for more.