Onder vakbroeders en -zusters is Eric Taylor al jaren een idool. Musici als Lyle Lovett, Steve Earle en ex Nanci Griffith laten niet na hun bewondering voor zijn composities te uiten. Ze treden samen met hem op en vertolken zijn liedjes op het podium en hun cd’s. Gewapend met zijn cd Hollywood Pocketknife  bezocht hij eind oktober 2007 Nederland waar rond een memorabel optreden in de huiselijke Haagse Sociëteit Transvaria onderstaand gesprek plaatsvond.

Je heb je laatste cd zelf geproduceerd. Kun je iets vertellen over je werkwijze?

“Gewoonlijk ga ik de studio in en neem de liedjes live op. Alleen ik en een gitaar. Vervolgens betrek ik de overige musici erbij. Piano, orgel, sax, percussie en achtergrondzang. Hollywood Pocketknife verschilde van mijn gebruikelijke routine vanwege mijn zware tourschema in 2007. Ik was vaak onderweg en na een tour van twee weken dook ik twee á drie dagen de studio in om op te nemen. Vervolgens ging ik weer twee weken touren om daarna weer twee á drie dagen op te nemen. Normaal neem ik tien dagen op, houd een korte pauze en ga dan weer tien dagen de studio in.”

 

Je bent geboren in Georgia, Atlanta. Kun je iets vertellen over je familie en je eerste muzikale indrukken?

“Ik heb geen relatie met mijn familie en die heb ik ook nooit gehad. Ze gingen niet akkoord met mijn muzikale vrienden die zwart waren. Hun rascisme heeft ons uit elkaar gescheurd en onze wegen scheidden zich toen ik op jonge leeftijd vertrok. Het eerste liedje dat ik me herinner is Smoke Gets In Your Eyes van Perry Como. Ik hield van soulmuziek en Motown: Marvin Gaye, The Temptations, Wilson Pickett en Sam Cooke.”

 

Je begon al heel jong met het schrijven van poëzie; wie waren je voorbeelden?

“De Beatschrijvers uiteraard. Jack Kerouacs On The Road, Dylan Thomas, Lightnin’ Hopkins en Allen Ginsberg.”

Je hebt een songwriting-workshop gegeven, hoe heb je die ingevuld?

“Ik denk niet dat liedjes schrijven geleerd kan worden. Ik genoot ervan dat concept te ontzenuwen. Wat je wel kan, is methodes suggereren: het belang van het bijhouden van een dagboek, aantekeningen maken, lezen, je onderwerp en je karakter leren kennen. Ik sprak over de technieken die door schrijvers gebruikt worden, maar uitte geen kritiek op de liedjes. Schrijven is iets persoonlijks. Ik luister veel maar ik ben geen criticus!”

 

Kun je een beeld geven van Houston in het begin van de zeventiger jaren waarin je terecht kwam?

“Houston,Texas was een stad vol met schrijvers. Townes van Zandt was daar, Guy Clark, Lightnin’ Hopkins. Er waren twee of drie clubs waar je alleen kon optreden als je eigen werk speelde. Er was een positieve atmosfeer waarin iedereen elkaar inspireerde. Een geweldige plek om je vak te leren en te beoefenen. Elke dag na het ontwaken ging je ervoor zitten om te schrijven. De meesten van ons zien zichzelf op de eerste plaats als schrijvers.”

In de titelsong Hollywood Pocketknife laat je de hoofdpersoon van het liedje zeggen dat hij  met een zakmes een model wil maken van Hollywood. Is dat een cynische verwijzing naar Andy Warhols statement dat iedereen zijn vijf minuten van roem zal hebben?

“Nee, het lied is geschreven vanuit het perspectief van een limousinechauffeur die de beroemdheden rondreed: Carlie Chaplin, Robert Mitchum, John Barrymore en natuurlijk Marilyn Monroe. Hij had ook James Dean in zijn wagen gehad. Gezeten in de tuin van zijn appartement in Hollywood zit hij met zijn zakmes te snijden in een stuk hout. Hij probeert zich de naam te herinneren van de jongeman die op de weg naar Salinas reed, toen James Dean met honderd mijl per uur bovenop zijn auto knalde. Hij herinnert zich dat die jongeman Turnipseed heette. De oude man wenst dat hij dingen had kunnen veranderen, de geschiedenis had kunnen herschrijven.”

 

In je liedjes komen verwijzingen voor naar mensen uit het Zuiden van Amerika en hun obsessieve relatie met godsdienst. Hoe kijk jij tegen dat gedrag aan?

“Ik denk dat God een van de slechtste uitvindingen van de mens is. Het extremisme van religie is gebaseerd op angst. Ik refereer daaraan in sommige van mijn liedjes over mensen uit het Zuiden. Het is belangrijk te begrijpen dat het karikaturen zijn.”

Op je vorige cd The Great Divide staat een liedje dat Manhattan Mandoline Blues heet. Wat is de context daarvan?

“In 1983 was ik afgekickt van de heroïne en kwam ik bij toeval in New York terecht. Er was daar zoveel heroïne in die tijd dat de verschillende soorten vernoemd werden naar muziekinstrumenten omdat de handel in instrumentkoffers vervoerd werd. Je had klarinetheroïne, vioolheroïne, trompetheroïne. Op een bepaald moment waren er vijftig Polen met mandolinekoffers in de stad die in een Pools cultureel centrum moesten optreden. Ze werden van alle kanten door junks belaagd. Er zullen in de geschiedenis maar weinig steden zijn geweest waarin zoveel heroïne verhandeld werd als in die periode in New York!”

(Koos Gijsman)