Door de jaren heen heb ik de azuurblauwe hemel boven Aix-en-Provence niet alleen geassocieerd met het energieke werk van de geniale schilder en Aixois Paul Cézanne, maar ook met de uiterst beeldende muziek van de Cowboy Junkies. Toen ik die studentenstad in 1990 voor het eerst binnenreed, zat de cassette met de Trinity Sessions in de cassettespeler. En sindsdien zijn Cowboy Junkies en Aix-en-Provence voor levenslang onscheidbaar van elkaar. Nou ja, voor mij dan.
Twintig jaar later rij ik de stad opnieuw binnen en luister ik, deze keer weloverwogen, opnieuw naar de hypnotiserende muziek van broer en zus Timmins. De cd in kwestie, Renmin Park, heeft voor zover ik het kan beoordelen minder dan een rimpeling in de overvolle vijver van de muziekkritiek veroorzaakt en dat bevreemdt me nog niet zo’n klein beetje.
Oké, ik heb al vaker vastgesteld dat er bij heel wat muziekliefhebbers een soort van metaalmoeheid ontstaat als een act het langer volhoudt dan tien, elf platen. En zelf ben ik ook niet helemaal vrij van een dergelijke blasé houding. Alsof – in dit geval – de Cowboy Junkies niet bij machte zouden zijn om de boel spannend te houden. Alsof een band na vierentwintig jaar niets meer te zeggen zou hebben. Kortom, alsof het liedje van de band uit Toronto zou zijn uitgezongen.
Renmin Park is het levende bewijs dat de stelligheid van die opvatting hier langs geen kanten deugt. Dit album grijpt je, omzichtig maar desondanks met dwingende kracht, bij de keel om je niet meer los te laten. En terwijl ze je bij je nekvel hebben, zetten Michael en Margo Timmins de deur wagenwijd open voor Chinese invloeden, zonder het Canadees-Amerikaanse fundament van hun muziek ook maar één minuut te verloochenen. Ze verrijken en verbreden hun typische klank op een fantastisch inventieve manier, maar élke song op dit album is ‘in every inch’ een Cowboy Junkies song.
Titelnummer Renmin Park, A Few Bags Of Grain, I Cannot Sit Sadly By Your Side (een song van Zuoxiao Zuzhou, een van China’s populairste rockartiesten) en Little Dark Heart – ik doe hier een wat willekeurige greep uit het fraaie aanbod – laten een groep horen die (nog steeds) op het toppunt van zijn creativiteit staat. Een band die weet te verrassen met een album dat véél meer aandacht en lof verdient dan het totnogtoe heeft ontvangen.
Michael Timmins noemt Renmin Park ‘another chapter in a band’s ongoing twenty-five year journey’. De kwaliteiten van dit hoofdstuk doen mij nu al reikhalzend uitzien naar de hoofdstukken die nog zullen komen.