De eerste keer dat ik haar naam las stond ze vermeld als achtergrondzangeres op het album Revelation van A.J. Roach. Nu lees ik dat ze eerder al een drietal albums heeft gemaakt, waarvan Sleepwalker (Dezelfde thematiek?) – uit 2007 – de laatste was. The Nocturnal Among Us heeft alvorens te verschijnen enige tijd gehad om te rijpen. Geen verkeerd gegeven! Zowel de hoes als de titel van haar cd zijn intrigerend te noemen. Wie beklimt daar op een bloedrode achtergrond een barre boom? Is het Anna zelf die op de tast gaat? Staat die boom symbolisch voor levensweg? Wie zijn zij die de voorkeur aan de nacht geven? Allemaal vragen waarmee je kan concluderen dat Anna thuishoort in categorie van singer songwriters die zich bedienen van diepere teksten. Teksten waarbij de artiest zichzelf vragen stelt, en daarbij zoekt voor acceptabele antwoorden. Gevoelsmatig proef ik iets van onzekerheid of teleurstelling, heeft zij het gevoel dat ze overgeleverd is aan de gunst van anderen?

Deze plaat is in opgenomen in Maine, hartje zomer. In tegenstelling tot de winterperiode waarin Anna haar songs schreef. In veel gevallen kwam de muziek voor dit album ’s nachts tot stand of tijdens de vroege ochtendschemering. Beschouwt ze zichzelf als een nachtdier? Iemand die gevoelsmatig zijn weg uitstippelt, en moeite heeft los te laten of keuzes te maken? Ik blijf mezelf voortdurend vragen stellen, en dat maakt dit hele album mede zo mooi. Indirect word je gedwongen je dieper op de teksten te richten, in de hoop iets te ontvouwen van het mysterie dat verscholen ligt onder de rijk aanwezige metaforen. Dat “de dood” haar bezig heeft gehouden blijkt duidelijk uit songs als Halfway Gone, Holy Ghosts of Texas en Coins on Your Eyes. Voor de opnames en productionele samenstelling werd ze bijgestaan door J.D. Foster (Richmond Fontaine, Galexico, Laura Cantrell en Marc Ribot). Foster heeft zijn sporen verdient in het muzikale landschap van de countrymuziek, maar weet desondanks de folk getinte sfeer van Anna uitstekend vorm te geven.

Het voormalig tijdschrift No Depression had in het verleden al eens een vergelijking getroffen met niemand minder dan Kelly Willis en Iris Dement. In principe kun je uren filosoferen over de inhoud of de uitvoering, maar feit blijft dat deze Anna Coogan veel te bieden heeft. The Nocturnal Among Us is een mooi, luisterrijk, doch duister album. Een kwetsvare wereld waar het uitkijken is geblazen. Iets meer inzicht valt te vergaren doordat Anna ons een kijkje gunt in de gedachtewereld van een jonge vrouw. Ze zingt: “I am a Surviver Anyhow!, maar gezien haar blik op de achterzijde van haar hoes lijkt ze daarvan amper overtuigd. Wat wel terdege overtuigd is deze sublieme plaat.

www.annacoogan.com
www.myspace.com/annacoogan

(Rein van de Berg)