Mark Oliver Everett gaat schuil achter de artiestennaam Eels. Al vrij snel wordt duidelijk dat het in 1963 in Virginia geboren ventje gezegend is met een gen voor het maken van muziek. In een vroeg stadium bekwaamt hij zich op instrumenten als een drumstel, de familiepiano en de gitaar van zijn zus. Vanaf zijn groepsdebuut Beautiful Freak in 1996 ontwikkelt Eels zich tot een vaste factor in de popmuziek die met wisselend succes een goedgevulde catalogus aan albums over het publiek uitstort. Tomorrow Morning is het derde album in veertien maanden tijd. Als onderdeel van een drieluik over de vele facetten van de liefde is dit album een ode aan de prettige kanten van dit fenomeen. De inkleuring geschiedt veelal met synthesizers, keyboards en drummachines. Dat je bij een dergelijk instrumentarium op voorhand een zekere kilte over de ruggengraat voelt glijden, is in dit geval geheel onnodig. Zeker, een aantal liedjes kennen een electropunksfeer, maar dat wordt volledig gecompenseerd door de pakkende arrangementen, fraaie metaforische teksten en kruisbestuivingen vanuit talrijke richtingen.
Als voorganger End Times een studie van verlies was – tot uitdrukking gebracht in een muzikaal palet met verschillende tinten grijs -, dan is op dit album een royale greep gedaan uit een palet kleuren waarmee de impressionistische schilders de wereld een stukje lieflijker maakten. Eels schuwt ook niet bij tijden behoorlijk symfonisch uit te pakken. Direct al bij de aftrap word je meegevoerd op een golf van kristalheldere melodielijnen die het gemoed bespelen. I’m A Hummingbird, zingt Eels na de instrumentale opener In Gratitude For This Magnificent Day en je moet welhaast van beton zijn wanneer je daar als luisteraar niet een stuk vrolijker van wordt. Het cliché dat alleen het verlies van een geliefde tot mooie muziek kan leiden, kunnen we dan ook gerust als een waanidee terzijde schuiven. Tomorrow Morning is het moderne equivalent van de Ode Aan Vreugde en kan bijgeschreven worden in de annalen van de klassieke popplaten. Voor minder doe ik het niet!
(Koos Gijsman)