Toen de Amerikaanse zangeres Cindy Bullens in 1978 drie nummers zong op de originele soundtrack van Grease en daarna in het achtergrondkoor van Elton John belandde, leek het erop dat ze een mooie muzikale toekomst tegemoet ging. Ze maakte echter twee albums die niet meteen werden opgemerkt door het grote publiek, maar die wel mochten rekenen op bijval van de internationale pers. Waarna het tien jaar stil werd.
In 1989 verscheen er een titelloze derde plaat die zozeer gebukt ging onder de goede bedoelingen van producer Bob Clearmountain dat het album als een luchtbel uiteen spatte. Waarop er wederom tien jaar geen enkele beweging zat in de toch al zo moeizame carrière van Bullens.
Beweging kwam er pas weer in 1999, drie jaar nadat haar elfjarige dochter Jesse stierf aan kanker. Somewhere Between Heaven And Earth was Bullens aangrijpende eerbetoon aan haar overleden dochter en tegelijk was het een soort therapie om met haar pijn en verdriet om te kunnen gaan, zonder te verzanden in platte sentimentaliteit of meelijwekkend gedoe.
Sindsdien lijkt Cindy Bullens de smaak opnieuw te pakken te hebben want er verschenen nog twee geslaagde studioalbums en een nagenoeg onvindbare liveplaat. En nu is er Howling Trains And Barking Dogs, een cd die grotendeels bestaat uit songs die tussen 1990 en 1995 werden geschreven, maar die om welke reden dan ooit nooit eerder zijn opgenomen.
De plaat is een cocktail van rock, country en een vleugje folk die mij, in het geval van Bullens opnieuw, bijzonder goed bevalt. Of het nu de countryrock in Love Gone Good betreft, de bluesy rock van Can’t Stop This Train (een nummer waaraan de prachtige Matraca Berg meeschreef), de ‘adult oriented rock’ van All My Angels, de rockabilly van Whistles And Bells (eerder al vertolkt door de Dixie Chicks), de slepende folkrock van Everywhere And Nowhere of de country van The Misty Hills Of Tennessee, Cindy Bullens stelt me op dit album nooit teleur. En dat vind ik een grote kwaliteit in een artiest.