Halverwege de maand oktober ligt de nieuwe cd van Ben Weaver in de winkels. Een mix aan versnipperde uitjes, selderij en worteltjes wordt wel Mirepoix genoemd. Een ruw bestanddeel voor een willekeurige voedzame maaltijd. Ben raakte hernieuwd geïnspireerd in de keuken, vandaar de titel. Hij was tijdelijk uit de muziek gestapt, en had zijn diensten als kok aangeboden aan een tweetal restaurants in Minneapolis. Ik keek met argusogen uit naar deze nieuwe Ben Weaver plaat, te meer omdat met name Ben’s laatste twee albums mij zeer aanspraken. Helaas kregen beide niet alom de lof toegewuifd die ze mijns inziens verdienden.

 

De nieuwe, Mirepoix & Smoke, duurt nog geen 30 minuten, en bevat 9 composities. Ontstaan bijna hoorbaar aan de keukentafel, met zeer ingetogen detaillering gemaakt. Meer dan gitaar, piano of banjo, naast Ben’s zang en een vrouwelijke achtergrondvocaal (Erica Froman) hoor je bijna niet. Het album is een kleinood, maar wel een van de mooiste die ik recentelijk gehoord heb. De emotie komt integraal over, alsof de nummers in je aanwezigheid en vers ter plekke bereid zijn. Ik heb regelmatig de drang nieuwe muzikale impulsen te willen horen. Soms leidt een dergelijke zoektocht naar nieuwe voor mij onbekende namen, maar dit nieuwe Weaver album doet me beseffen dat er dicht bij huis ook veel moois te vinden valt. Mooie poëtische zinnen en fascinerend te horen hoe Ben speelt met woorden, de gedachte aan Tom Waits kwam even bij me op. Ben mist echter de fantasierijke gekte van deze oudgediende en gelukkig blijven zijn verhalen veel dichter bij huis.

“I rather have scars from the life I lived than to have none from the woman I miss”: is 1 van de sleutelzinnen van dit album. De relatie met zijn vrouw is ontspoort, en de pijn sijpelt her en der naar buiten. Het mooiste nummer van deze plaat vind ik 22 Shells. Er spreken onvervulde verlangens uit dit nummer zoals je ze zelden hoort. Dit album is net als Paper Sky en The Ax in the Oak opgenomen in the Engine Studios te Chicago. In 3 dagen tijd werden de nummers onder auspiciën van Neil Strauch (o.a. Iron & Wine) opgenomen. Zeldzaam mooi!

“Left the songs alone for the most part. Wanted them to be like unbroken horses that had never known a saddle, with burrs and river water in their manes. That’s how they felt truest to me. So that’s how I left them. Wild.”

www.benweaver.net
www.myspace.com/benweavermusic
www.bloodshotrecords.com

(Rein van den Berg)