De liefhebbers van een portie spannende rootsrock mogen gerust achterover leunen en kunnen hun zoektochten staken. Met ‘D’ presenteert de vanuit Austin, Texas opererende groep White Denim zich als de leidende act in dit genre. Direct al bij hun eerste ontmoetingen putten de groepsleden zich uit in twaalf uur omspannende speelsessies waarbij de boys onbegrensd erop los jammen. De intentie is de MC5 van Austin te worden. Omdat de heren weten dat arbeid adelt, betrekt men gezamenlijk een stacaravan in het uitgestrekte niemandsland rond Austin.

Twee albums krijgen daar hun beslag en het zelfgekozen isolement staat er borg voor dat de groep met de dag hechter klinkt. Gekoppeld aan een intensief tourschema betalen deze inspanningen zich dubbel en dwars uit op hun jongste album ‘D’. De vele gitaarpartijen op dit album staan in marmer gebeiteld in de beste rocktradities. De variaties die ze daarbij aanbrengen, doen de luisteraar terugdenken aan het vele fraais dat in het verleden door de begeleiders van Captain Beefheart en de groep Television nagelaten is. Ook invloeden uit het Engelse pubrockgenre, jazzrock, vroege Pink Floyd en The Cream worden opgevoerd. Zonnige Caribische klanken en het 24-karaats countrylied Keys diepen het referentiekader nog wat verder uit.

Hoewel het spontane karakter van hun vorige albums in takt gehouden is, maakt dit album inhoudelijk een grote sprong voorwaarts. Op die momenten dat het gas eraf gaat, blijkt dat de heren ook voor het vertolken van een stemmig down-tempo lied de hand niet omdraaien. Het zorgt voor een welkome balans die we nog niet eerder op hun albums waren tegen gekomen. White Denim mag dan een vreemde eend in de overvolle vijver van Austin zijn, maar het vuurwerk dat ze op dit album aansteken ben ik dit jaar nog niet eerder in die contreien tegen gekomen. Voor de jaarlijst!

http://whitedenimmusic.com

(Koos Gijsman)