Tijdens het bezoek van Jim Byrnes aan ons land maakte ik voor het eerst kennis met Steve Dawson. In aanloop naar het optreden in de Qbus in Leiden was hij mij in eerste instantie niet opgevallen. Terwijl de overige musici zich uitleefden in het voeren van gesprekken sprak Steve Dawson nauwelijks met iemand. In aktie kwam hij pas toen het geluid afgesteld moest worden. Opeens was de stille man veranderd in een nauwgezet opererende perfectionist die het uiterste vergde van zichzelf en de lokale geluidstechnicus.
Dat deze man over vele andere kwaliteiten beschikt blijkt uit het feit dat hij oprichter,producer, studiomuzikant en zakelijk leider is van het Canadese Black Hen label. Daarnaast is hij de iniatiefnemer en de centrale figuur van het tribute concert rond de muziek van The Mississippi Sheiks. Een op DVD en cd vastgelegd muzikaal feest waarvoor hij bekende musici als o.a. Van Dyke Parks, Bob Brozman, Geoff Muldauer en Robin Holcomb wist te strikken.
Waarom collega’ s Dawson de Canadese Ry Cooder noemen is na het beluisteren van zijn soloalbum Nightshade geen raadsel meer. Gelijk zijn Amerikaanse evenknie bestrijkt Dawson het brede skala aan muziekstijlen welke de Amerikaanse populaire volksmuziek vorm gegeven hebben. Hij bespeelt daarvoor naast de piano een veelvoud aan snaarinstrumenten met de van hem vertrouwde klasse. Een klasse die zich zowel in de fraaie solostukken openbaart als in de funktionele begeleidingspartijen.
Gelukkig kent hij ook zijn beperkingen. Vocaal staan zijn verrichtingen niet op het zelfde hoge niveau als zijn snarenspel. Een gegeven dat hij wijselijk onderkent en door toevoeging van de zangeressen Jeanne Tolmie en Jill Barber op dit album ruimhartig heeft weten te ondervangen. Nightshade is mede ook daardoor een album geworden dat op alle fronten overtuigt.
(Koos Gijsman)