British Sea Power – Valhalla Dancehall

Het potentieel dat van de Britse groep British Sea Power een enerverende live-act maakt, komt op hun jongste album Valhalla Dancehall volkomen tot wasdom. De broertjes Scott en Neil Wilkinson en hun vrienden Martin Noble en Matthew Wood hebben de belofte die ook hun vorige studiowerk inhield, met dit vierde album optimaal ingelost. Hoewel de groep in zijn kern sterk leunt op het geluid van de tachtiger jaren Britse popmuziek, zijn de zijpaden die ze op dit album bewandelen zo veelvuldig dat je gerust van een geheel eigen genre kunt spreken. Een genre dat optimaal gelegenheid biedt kennis te maken met hun vocale kwaliteiten, instrumentale veelzijdigheid en klasse op het compositorische vlak. Dat de groep niet terugschrikt om op gezette tijden groots uit te pakken is een extra pluspunt. De groep verstaat het vak om nuances uit diverse stijlvormen te verpakken in gloedvolle popliedjes. Naast de flink aangezette liedjes last de groep precies op de goede momenten rustpunten in waarop met veel elan met minimale middelen getoverd wordt. Liefhebbers van enerverende Britpop kunnen dit album dan ook met een gerust hart aanschaffen want Valhalla Dancehall is een dijk van een album.

Richard Walters – Pacing

Na het debuutalbum The Animal uit 2009 is Pacing het tweede album van Engelsman Richard Walters. Een muzikant die voor de inkleuring van zijn popliedjes gretig graait in een ruif met vele stijlvormen. Een zeker vermogen tot het schrijven van aanstekelijke liedjes met kop en staart kan hem daarbij zeker niet ontzegd worden. In de beste gevallen leidt dat tot aangename luisterervaringen zoals in het verstilde prachtlied Mattress Fire waarin pianospel en strijkers elkaar fraai aanvullen. De van Duffy bekende producer Bernard Butler heeft er echter ook een handje van royaal met synthesizers en gitaarmuren te strooien waarbij de tachtiger jaren qua invloed een prominente rol toebedeeld krijgen. De neiging daarbij alles uit de kast te halen, doet afbreuk aan de potentie die de liedjes wel degelijk hebben.

We Are The Lillies – We Are The Lillies

We Are The Lilies is een project van Parijzenaar David Sztanke en de Braziliaan Sergio Dias die we kennen van respectievelijk Tahity Boy And The Palmtree Family en Os Mutantes. Leden van Jamaica en Syd Matters voegen zich bij dit duo terwijl Iggy Pop en Jane Birkin elk een lied zingen op dit album. Het grote aantal gehanteerde invloeden zorgt voor een repertoire dat alle kanten uitschiet. Popdeuntjes, Latijns-Amerikaanse percussie, gitaarrock en avant-garde jazz zijn op een wijze in de blender gestopt die gerust avontuurlijk genoemd mag worden. Hoewel ik het experiment een warm hart toedraag, is het gebrek aan samenhang tussen de liedjes een van de redenen dat ik niet overstag ga. Nog belangrijker is het gemis aan betrokkenheid dat mij na verloop van tijd bij het beluisteren van al die invalshoeken overvalt. Knap gemaakt is dit album zeker, maar echt raken doet het gebodene mij nergens.

(Koos Gijsman)