Larkin Poe – Band For All Seasons
Na de klassieke componist Vivaldi heeft nu ook de Amerikaanse groep Larkin Poe de wereld verblijd met haar impressie van de vier seizoenen. Aan de eerder verschenen albums Summer en Spring zijn in één keer de seizoenen Winter en Fall toegevoegd. Gestoken in een fraaie box en voorzien van een patent boekje met alle teksten vormt dit een smaakvol coherent geheel. Centrale figuren in deze groep zijn de zusjes Rebecca en Megan Lovell die naast hun engelachtige vocalen een keur aan voor de americana karakteristieke snaarinstrumenten toevoegen aan het geluidsbeeld. Liedjes schrijven kunnen ze als de besten, waar ze op de eerste twee albums al blijk van gaven. Persoonlijk kun je mij midden in de nacht wakker maken voor een prachtlied als Shadows Of Ourselves van het debuutalbum Spring. De overtuigende kwaliteiten van de overige liedjes op hun eerste twee albums worden op het vervolg moeiteloos voortgezet. Ook op Winter en Fall wordt de luisteraar getrakteerd op een zak vol met pareltjes in het americanagenre. De heren Daniel Kimbro (bas, banjo, baritongitaar en vocalen), Mike Seal (gitaar, piano, vocalen) plus drummer/percussionist Chad Melton vullen op adequate wijze de Lovelltjes aan waarbij ze vooral qua timing een hoge graad van perfectie bereiken. Het verhoogt de toegankelijkheid van de liedjes waardoor ook een minder gespecialiseerd publiek overstag zal gaan voor hun groepsgeluid. Larkin Poe is niet alleen een groep voor alle seizoenen maar vooral ook voor alle muziekliefhebbers.
Dan Krikorian – Windsor Blue
Naast activiteiten op het sportieve vlak houdt Californiër Dan Krikorian zich graag op in zijn garage om zijn muzikale inspiraties vast te leggen. Binnen een jaar verruilt hij de anonimiteit van die entourage voor zijn eerste schreden op het podium. De academicus met een graad in bedrijfskunde en psychologie laat nu ook de rest van de wereld kennis maken met zijn muzikale aspiraties middels het album Windsor Blue. Zijn sympathieke stemgeluid loodst hij door een aantal liedjes die uiterst aangenaam het gehoor in glijden. Het in het americanagenre gespeelde repertoire kent genoeg variatie om de aandacht gevangen te houden. De zelfde brede opzet tref je ook aan in de instrumentaties. De piano is een vaste waarde waarnaast allerhande snaarinstrumenten en een montere blazerssectie mede het klankbeeld bepalen. Echt boven het maaiveld uitsteken doet dit album nog niet. De kans dat Krikorian in de toekomst nog van zich zal laten spreken, is echter niet ondenkbaar.
Old Lost John – Bringing Down The Sky
Old Lost John is de groepsnaam waaronder de Zweedse frontman Tomas Turnberg zijn liedjes wereldkundig maakt. Na zijn werk in de ochtenduren als postbode trekt hij zich terug om in alle rust zijn liedjes te schrijven. Liedjes die op het snijpunt van Amerikaanse rootsmuziek en Engelse folkmuziek op mij een goede indruk maken. Tekstueel maken zijn duistere verhalende liedteksten een verbinding met een stijlvorm die al eeuwenlang in de volksmuziek gehanteerd wordt. Turnbergs stembereik is minimaal maar zijn indringende voordracht zorgt ervoor dat je als gebiologeerd aan zijn lippen hangt. In combinatie met spaarzame bijdragen op accordeon, banjo, viool, mandoline, fluit en trombone bezorgt hij de luisteraar regelmatig kippenvel door de aparte wijze waarop hij zijn liedjes vertolkt. De extra inzet van twee zangeressen die beurtelings drie liedjes opluisteren, zorgen voor extra impulsen die het allemaal nog net iets mooier maken.
(Koos Gijsman)