De wonderbaarlijke wereld van Gillian Welch openbaarde zich pas met Time (The Revelator) aan mij, een briljant akoestisch americanaplaatje dat tien jaar na zijn verschijningsdatum nog niet aan kracht heeft ingeboet. Welch en bloedbroeder David Rawlings leken in de vorm van hun leven te verkeren en de neerslag van die creatieve piekperiode monde uit in het vijftien minuten lange I Dream A Highway, een song zo mooi als het oogverblindende landschap langs de Interstate 5 die Seattle met San Francisco, Los Angeles en San Diego verbindt.
Twee jaar later volgde het even zwierige Soul Journey, een lekker los plaatje waarop Welch voor een wat breder instrumentarium koos dan op de voorganger het geval was. Daarna werd het zomaar even acht jaar stil. Nou ja, stil. Welch en Rawlings dweilden stad en land af om op te treden en waren zowat elke maand wel in de een of andere opnamestudio te vinden om muzikale vrienden bij te staan met zang en instrument.
En nu ligt daar ineens The Harrow & The Harvest, het vijfde album van Gillian Welch en David Rawlings (vreemd eigenlijk dat diens naam niet mee op de hoes staat want dit album klinkt toch echt als het werk van een duo terwijl Rawlings ook tekent voor de loepzuivere productie). Geen elektrische gitaren deze keer, geen orgel, geen donkere altcountry, maar summier gearrangeerde akoestische songs die gedrenkt zijn in de traditionele folk van de Apallachen, country en bluegrass. De stem van Welch en de akoestische gitaar van Rawlings staan centraal in het fabelachtige Tennessee, een van de mooiste ballades van de voorbije maanden (‘I kissed you cause I’ve never been an angel / I learned to say hosannas on my knees / I always try to be a good girl / It’s only what I want that makes me weak’). Of hoe zogenaamd kale muziek ruim zes minuten lang voor kippenvel kan zorgen.
Diezelfde sfeer hoor en voel je in Down Along The Dixie Line, dat een niet te stillen heimwee naar het oude westen uitademt. En je bespeurt het opnieuw in het laatste nummer The Way The Whole Thing Ends, een soulvolle song die ik best eens zou willen horen door iemand als Tracy Nelson. Wat een geweldig slotakkoord van een hartverwarmend mooie plaat. Gillian Welch en David Rawlings zijn gelukkig weer helemaal terug. Gillian Welch en David Rawlings zijn nooit weggeweest.