Bocephus King is het alter ego van Canadees Jamie Perry. Afkomstig uit de stad Vancouver in British Columbia is hij als zanger-liedjesschrijver ondanks een gestadige productie vanaf 1996 vooral heel erg onbekend in onze contreien. Dat is jammer want albums van zijn hand als debuut Joco Music, het in 1998 verschenen A Small Good Thing en The Blue Sickness uit 2000 etaleren zijn veelzijdig talent. Een talent dat zich op zijn eerste album na een stilte van zeven jaar Willie Dixon God Damn! uitleeft in een uiterst divers samengesteld repertoire. Stilistisch houdt onze bebaarde vriend werkelijk alle opties open en stoeit hij er driftig op los in uitstapjes in het blues- en folkgenre waaraan hij graag een indiepopdraai geeft. Ook vocaal is hij niet voor één gat te vangen, want King verstaat de kunst door een aparte voordracht elk lied een eigen karakter te geven. Dat daarbij The Boss en Graham Parker als voorbeeld gediend hebben, is een extra aanbeveling.

Bijgestaan door een groep uitstekende muzikanten gaat King op het instrumentale vlak alle boekjes te buiten. Boekjes waarin nauwkeurig beschreven staat hoe de diverse stijlvormen binnen de perken dienen te blijven. King heeft daar volkomen maling aan en dartelt ongeremd door het gras zonder zich iets aan te trekken van welke voorgeschreven afscheiding dan ook. Afrikaanse ritmes en Aziatische toonschalen verweeft hij met veel bravoure door zijn liedjes en zijn grote muzikale genie staat er borg voor dat dit de fraaiste resultaten oplevert. Het maakt Willie Dixon God Damn! tot een album dat, stevig verankerd in traditie, gelijktijdig met veel elan nieuwe wegen inslaat.

www.myspace.com/bocephusking

(Koos Gijsman)