Bijna tien jaar geleden vond ik in de ramsjbakken van een schijfjesketen het album Open van de Cowboy Junkies. In weerwil van mijn afkeer voor de oubollige groepsnaam won mijn nieuwsgierigheid het van de angst met een foute cd opgezadeld te worden. Waarbij het luttele aanschafbedrag van een euro mijn Hollandse koopmansgeest extra stimuleerde. Bij thuiskomst bleek het een schot in de spreekwoordelijke roos te zijn want de uit Toronto afkomstige groep presenteerde een aantal liedjes op dit album waar de klasse vanaf droop. Vanaf dat moment ben ik een fan van de groep en volg ik hun muzikale avonturen op de voet. Ter gelegenheid van hun 25-jarig jubileum heeft de groep besloten een viertal albums op te nemen binnen de tijdsspanne van achttien maanden onder de verzamelnaam The Nomad Series. Na de uitmuntende voorgangers Demons en Renmin Park is thans het album Sing In My Meadow aan de beurt.
Direct al bij de eerste omwentelingen is het zonneklaar dat de groep op dit album het ruwe randje van hun groepsgeluid extra opgepoetst heeft. Gitarist Michael Timmins heeft voor de gelegenheid al zijn effectenapparatuur van de live optredens naar de studio gesleept. Hij is met zijn overstuurde gitaargolven en psychedelisch en blues georiënteerd gitaarspel het instrumentale middelpunt van een groep die ongeremd uit de boxen knalt. Het album staat daarmee volledig haaks op zijn twee subtiele en verstilde voorgangers in deze serie. Fans van het eerste uur weten dat een dergelijke grofkorrelige fundering zangeres Margo Timmins alle gelegenheid biedt zich te manifesteren als de exceptioneel getalenteerd voordrachtskunstenares die zij is. Temidden van de opzet die op dit album beoefend wordt, vormt zij het contrastrijke en stralende vocale baken op de jongste productie van deze Canadese klasseact.
(Koos Gijsman)