Ruim vijf jaar was het stil tussen het verschijnen van Richard Buckners laatste album Our Blood en diens voorganger Meadow uit 2006. In de tussenliggende periode leken de gebeurtenissen rond zijn personage uit een slechte B-film te komen. Buckner was verdachte in een moordzaak in een voorstad van New York. Nadat hij daar met al zijn apparatuur vertrokken was, hield zijn analoge taperecorder het voor gezien en verdwenen opnames voor dit album met de diefstal van zijn laptop. Nu heeft Richard altijd al een melancholische inborst gehad waardoor deze gebeurtenissen niet echt maatgevend zijn geweest voor de strekking van de liedjes op dit album. Die is als vanouds melancholisch van aard. Meer dan ooit heeft Buckner voor de invulling van de klankkleur op dit album vertrouwd op oude analoge keyboards. In combinatie met Richards zangstem en de kale gitaarpartijen staat dit album heel dicht bij zijn debuutalbum Bloomed, dat hij met producer Lloyd Maines opnam in Lubbock, Texas. Rootsliefhebbers die voor het pure gitaargeluid gaan, raad ik aan niet te snel dit album af te serveren.

Op Our Blood versterken de oude keyboards het authentieke karakter van de liedjes die voor dit album geschreven zijn. Dat die liedjes een breder publiek verdienen dan waar Buckner in het nieuwe millennium op kan rekenen, is duidelijk. Met gemak handhaaft Buckners schrijverstalent zich in de hoogste regionen van de collega’s in dit metier. Met Our Blood legt hij van de eerste tot de laatste seconde getuigenis af van die afzonderlijke kwaliteiten waarover hij beschikken kan.

www.richardbuckner.com

(Koos Gijsman)