Er zijn van die dagen dat je weinig muziek kan verdragen. Je hebt het gevoel dat je hoofd bijna uit elkaar klapt bij een beetje herrie. De cd “American Songwriter” van Danny Darst gaat er op dat soort dagen in als de ontbijtkoek van Wieger Ketellapper. Met zelfgeschreven liedjes voor Joe Stampley en John Anderson, waarmee twee decennia geleden zeer hoog werden gescoord in de Amerikaanse countrycharts, een musical over zijn eigen levensverhaal en een gelijknamige soundtrack voor de binnenkort te verschijnen tv-documentaire over de American Songwriter, heeft de gepensioneerde Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Danny Darst ondertussen een indrukwekkende cv opgebouwd.

Geen groot zanger met zijn gebroken stemgeluid dat je gerust kan vergelijken met een krakende deur van het kasteel Muiderslot, die smacht naar een drupje olie. Een gevoelsmens is Danny zeker wel. Iemand die weet hoe hij een verhaal moet vertellen. Evenals op zijn debuutplaat “Exit 10” grossiert het nieuwe album “American Songwriter” in meesterlijke liedjes vol emotie en gevoel. Recht uit het hart. Met Danny’s beperkte stembereik en de spaarzame, voornamelijk akoestische instrumentatie weet Darst een breekbare intieme sfeer te scheppen.
http://www.youtube.com/watch?v=_Fgf-QELAw4

vanaf het openingsliedje Dreamcatcher met een beschouwende ondertoon en de aangrijpende sfeer in het emotionele Somebody’s Daddy komt de levenswijsheid van de singer-songwriter uiteindelijk tot een diep filosofisch besef over de doortrapte wereld, waarin wij leven (No Such Thing). Een hard gevecht met het echte leven. Het heeft geen zin verder dit plaatje de hemel in te prijzen, dat doet “American Songwriter” zelf wel.

www.altmandarstllc.com

(Johan Schoenmakers)