Om maar meteen te beginnen met een in dit geval onvermijdelijke contradictie: voor een vent die niet kan zingen, kan Kurt Wagner een aardig stukje zingen. Het staccato stemgeluid van het opperhoofd van Lambchop, een volstrekt unieke mengeling van moeilijk te verstaan gemompel en hortende zang, herken je moeiteloos uit vijfduizend andere stemmen. En om vervolgens eens een wagenwijd openstaande deur in te trappen: de nieuwe cd van Lambchop bevat op muzikaal vlak niets nieuws. Wat in het geval van deze band wil zeggen dat Mr. M andermaal een grandioos plaatje is van een groep die door de jaren heen halsstarrig een eigen richting is blijven volgen die bijna twintig jaar geleden begon bij altcountry en die nu veeleer in de buurt komt van de zogeheten chamber pop van gelijkgestemde acts als Tindersticks en Richard Hawley.
Lambchop staat op Mr. M verder weg van hun oorsprong dan ooit hiervoor. De enige song die een beetje naar altcountry neigt is Gone Tomorrow maar dat slaat halverwege om in een soort in toom gehouden free jazz met kosmische en psychedelische elementen (voor degenen die schrikken van deze omschrijving: blijven luisteren want dit nummer is een trip om van te smullen). De hoofdmoot van wat Wagner en de zijnen hier bieden, is ongemeen romantisch. Luister naar Mr. Met, Buttons en Kind Of en je droomt weg naar de heerlijke tijden toen Jon Mark en John Almond de wereld verblijdden met de jazzy albums van Mark-Almond (ook wel bekend als de Mark Almond Band, vooral niet te verwarren met de synthpopzanger met dezelfde naam). In diezelfde hoek, waar het nog altijd zeer goed toeven is, vallen ook songs als 2B2, Nice Without Mercy en Never My Love te situeren. Misschien met een ietwat verschillende invalshoek – meer kamerpop dan jazzpop – maar met een vergelijkbare emotie. En daar is in het geval van Lambchop niets mis mee.
Mooi!