Muziektijdschrift “Oor” schreef ooit over haar: ze is jong, zwart, lesbisch en ze komt uit Texas, dus eigenlijk is Ruthie Foster een beetje te mooi om waar te zijn”. Discussies over de vraag of zij al dan niet de nieuwe Aretha Franklin, Mavis Staples of Tracy Chapman is verstommen zodra de in een muzikaal nest vol gospelooms en tantes opgegroeide zangeres haar machtige en doorleefd hemels stemgeluid, op de luisteraar loslaat. De talentvolle soul sister uit het diepe zuiden van Amerika liet eerder op albums als “Runaway Soul” uit 2002 en “The Phenomal” uit 2007 al horen van groeidiamant stil aan verworven te zijn tot een zeldzame diamant. De onwaarschijnlijk krachtige stem van Ruthie Foster torent overal bovenuit.
In de Piety Street Studio te New Orleans, de bakermat van de jazz, soul, gospel en blues ontfermde John Chelew zich over Fosters goddelijk vocale handelsmerk en trad op als producer op het nieuwe album “Let It Burn”. De man, die roem haalde voor zijn werk bij Richard Thompson, John Hiatt en de ‘Blind Boys Of Alabama. Doordat ze op Johns verzoek ditmaal geen instrument speelt schittert de soulvolle stem van Ruthie Foster in volle glorie. Gezongen vanuit haar tenen en powerful. Ruthie wordt op haar zevende cd muzikaal bijgestaan door de godfathers van de funk. De ontzettend lekkere en fantastische ritmesectie van The Funky Meters onder wie George Porter jr., die de snaren regelmatig laat ketsen op zijn basgitaar en de stuwende drummer Russel Batiste. Samen met waarschijnlijk de beste gospelgroep aller tijden, de drie blinde zeventigers van The Blind Boys of Alabama, het zwierig hammond B3 orgelspel van Ike Stubblefield, het groovy saxofoonspel van James Rivers en de funky gitaarpartijen van Dave Easley wordt het heilige vuur op “Let It Burn” tot grote hoogten opgestookt. Het vuur is gloeiend heet onder mijn voeten.
Het nieuwe schijfje van Ruthie Foster bevat indrukwekkende interpretaties van melancholische en zinderende liedjes als This Time (Los Lobos), It Makes No Difference (The Band) en de twee William Bell klassiekers You Don’t Miss Your Water en de als bonustrack toegevoegde Don’t Get Too Comfortable in duet met de 72-jarige Amerikaanse Stax-legende. Liedjes als dekentjes – goed om je in te nestelen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de softpop uitvoeringen van Ring Of Fire (Johnny Cash), If I Had A Hammer (Pete Seeger), Set Fire To The Rain (Adele) en Long Time Gone (Crosby, Stills & Nash) mij iets teveel voortkabbelen of te gedateerd klinken zonder echt spannend te worden. Ik mis wat extra’s. Het zijn de eigen liedjes Welcome Home, Aim For The Heart en Lord Remember Me, die op deze plaat de show stelen en voor de meest beklijvende momenten zorgen. Opwindend en gevoelig, supergave Motown soul en gospelmuziek met een blues en jazzrandje. Met een zuiverheid en klankbalans waar ik U tegen zeg zorgen Ruthie en de drie bassen van The Blind Boys Of Alabama voor een verrukkelijke afsluiter in de acapella gezongen muzikale ode aan de Titanic. Een wereldwijde herdenking zal plaatsvinden op 15 april als het 100 jaar geleden is dat het ‘onzinkbare’ schip tegen het topje van de ijsberg te pletter voer. Met deze nieuwe plaat van Ruthie Foster wordt het de hoogste tijd om haar in veel bredere kring te omarmen.
www.ruthiefoster.com
(Johan Schoenmakers)