Lichtelijk verbouwereerd zit ik bij te komen van de overdonderende luisterervaring die het debuut van Beth Jeans Houghton biedt. Nu ben ik toch aardig wat gewend, maar wat deze jongedame uit Newcastle Upon Tyne met haar vier begeleiders aan stijlen op dit album overhoop haalt, kom je niet vaak tegen. Zelf bespeelt ze gitaar, keyboards en banjo terwijl ze zich vocaal te buiten gaat aan hoogst eigenzinnige melodielijnen en stembuigingen. Haar begeleiders voegen daar een keur aan instrumenten en heerlijke koortjes aan toe waar ze alle kanten mee opkan.
Direct bij de eerste klanken van opener Sweet Tooth Bird werpt het collectief een muur van geluid op waar Phil Spector jaloers op zou zijn. In het vervolg roepen ze referenties op aan Van Dyke Parks met wie een voorkeur voor ongewone arrangementen en eigenzinnige overgangen gedeeld wordt. Sporen van glamrock, rap, elektronica, musicals, barok, pop en folk gaan hand in hand met vleugjes americana en flarden jazz. Precies op die momenten waarop het geheel te veel van het goede dreigt te worden, last Beth een pauze in om de luisteraar op adem te laten komen middels subtiele luisterliedjes.
http://www.youtube.com/watch?v=1n6IPHFTH3s
Dan blijkt tevens dat deze dame het vak verstaat ook met heel weinig middelen een maximum aan zeggingskracht te bewerkstelligen. Een gave die – zoals u weet – alleen voor de echte talenten is weggelegd. Met dit pracht debuut heeft Beth Jeans Houghton overtuigend haar geloofsbrieven voorgelegd en zich in een klap geschaard in het exclusieve gezelschap van de memorabele debutantes.
(Koos Gijsman)
(Koos Gijsman)