RSS

Recensies over albums van The Chefs, Soap & Skin, The Cornshed Sister, Me en Matt Keating

The Chefs – Records and Tea

In de vier jaar van hun bestaan heeft het viertal van The Chefs een vroege versie geproduceerd van wat we nu indiepop noemen. De uit Brighton afkomstige groep mocht zich verheugen in de belangstelling van John Peel en verscheen dan ook regelmatig bij de beroemde sessies in de studio die Peel hield voor de BBC radio. Records & Tea is een compilatie van de liedjes die zij voor het nageslacht vastlegden in de periode 1979 – 1983. Blikvangers van de groep zijn zangeres/bassist Helen McCookerybook en haar broer James McCallum, de gitarist van de band. Hun energieke indiepopliedjes stemmen mij zeer vrolijk. Mits geserveerd met een aantal uit de kluiten gewassen glazen gerstenat.

The Cornshed Sisters – Tell Tales

De vier Engelse zusjes Jennie, Cath, Liz en Marie vormen de groep The Cornshed Sisters. Naast hun dagelijkse broodwinning maken ze tijd vrij om zich muzikaal te ontplooien. Hun debuutalbum Tell Tales namen ze op met co-producer Peter Brewis in de Field Music Studio. Het viertal opteert voor een stijlgebied waarbinnen invloeden uit de Engelse folk- en popmuziek een verbintenis aangaan met invloeden uit de Amerikaanse gospel- en countrymuziek. Bij tourbeurt nemen de dames de solozang voor hun rekening wat een alleraardigste diversiteit met zich meebrengt. Helemaal genieten wordt het wanneer het gezelschap zich presenteert in prachtvolle, welluidende harmoniezang. Veel instrumentaties hebben ze daarbij niet nodig. Gitaarspel, een optionele ukelele plus summier pianospel vullen het klankbeeld aan dat vooral gebaseerd is op de vocalen van het viertal. Liefhebbers van damesgroepen als First Aid Kit en de Webb Sisters raad ik van harte aan kennis te nemen van dit fraaie album.

Soap and Skin – Narrow

Achter de naam Soap & Skin gaat de Oostenrijkse muzikante Anja Plaschg schuil. Direct bij haar debuut Lovetune for Vacuum ontpopt zij zich als een zwartkijkster met allure. De teksten voor dit album schreef zij op vijftienjarige leeftijd. Een moeilijke leeftijd, dat weten de opvoeders van kinderen in die leeftijdsfase als geen ander. Ook op haar jongste mini-album Narrow grossiert deze thans 21-jarige dame in duistere teksten waarbij je de rillingen over de rug lopen. Een vertolking van Schuberts Sehnsuchtswalzer mag natuurlijk niet ontbreken terwijl in het lied Vater Anja het verlies van haar vorig jaar overleden vader een plek geeft. Sobere inkleuringen middels haar vocalen, pianopartijen en lichte elektronische ritmiek completeren een geluidsbeeld dat enerzijds vervreemdt maar gelijktijdig uiterst origineel is. Met een beetje lef en een grote pot valium bij de hand moet het mogelijk zijn dit galgenmaal te verteren. Een sticker op het cd-doosje met een waarschuwing lijkt me echter geen overbodige luxe.

Me – Reservoirs

ME is de naam waaronder landgenoot Minco Eggersman zijn derde album op zijn eigen Volkorenlabel uitbrengt. Gestoken in een blik en aangevuld met kartonnen stukjes van een kunstwerk is Reservoirs By ME geen alledaagse verschijning in de bakken van de platenzaken. Minstens zo opvallend is het geluid van de opnames voor dit album. Nog niet eerder heb ik dit jaar zulke glasheldere, ruimtelijke klanken uit mijn boxen horen komen. Inspiratie heeft hij voor dit project opgedaan bij acts als Brian Eno, Cocteau Twins, Talk Talk, Japan en in het bijzonder de soloalbums van David Sylvian. Met een goed ontwikkeld gevoel voor de juiste balans tussen geluid en stilte toont Minco zijn niet geringe kwaliteiten als componist van uiterst hoogwaardige kwaliteitsliedjes. Ter compensatie van zijn geringe vocale bereik heeft hij er goed aan gedaan zangeres Mariecke Borger in te schakelen. Haar innemende vocalen zorgen ervoor dat de zwaarmoedige teksten van zijn oeuvre niet als een baksteen op de maag vallen. Gelukkig maar want muzikaal gezien is dit een uniek Nederlands album van grote klasse.

Matt Keating – Wrong Way Home

Wrong Way Home is het debuut van Matt Keating op het Sojourn Records label. Tevens is het zijn tiende album waarmee hij een periode markeert die begon met zijn debuut Tell It To Yourself in 1993. Inmiddels heeft Matt zijn aandacht verlegd van de popmuziek naar de altcountry en serveert hij ons zestien liedjes die verfraaid worden met de in het genre vertrouwde instrumentaties. Niets nieuws onder de zon, derhalve. In combinatie met zijn warme stemgeluid en de uit het leven gegrepen liedteksten heeft dit album de liefhebbers genoeg te bieden om te kunnen spreken van een alleszins acceptabel album.

(Koos Gijsman)


Your Comment