Toen ik een jaar of twaalf was, maakte de blues een belangrijk deel uit van wat toen de hedendaagse popcultuur werd genoemd. Acts als John Mayall, Jimi Hendrix, Fleetwood Mac, Janis Joplin en binnen de landsgrenzen Cuby & The Blizzards en Livin’ Blues maakten deel uit van een wereldwijde muzikale beweging die je nu helaas niet meer waarneemt in de hitlijsten. Niet dat die ook maar enig bestaansrecht aan stromingen of bands verschaffen, maar het geeft toch te denken dat bepaalde stijlen in een periode van veertig jaar zijn doorverwezen naar gespecialiseerde radioprogramma’s die een uurtje of twee per week aandacht besteden aan die stijl schenken. En het geeft al evenzeer te denken dat een band als de Heritage Blues Orchestra, opgebouwd rond gitarist/zanger Junior Mack, vader Bill Sims Jr (gitaar en zang) en dochter Chaney Wilson Sims (zang), vier decennia geleden wél de aandacht zou hebben gekregen die ze nu moet ontberen. Zelfs op de wat betere radiozenders wordt hun nieuwe pracht-cd And Still I Rise overdag in alle talen doodgezwegen. Een mens zou van minder de blues krijgen.
Gelukkig laten de drie kernleden van deze heerlijke band het niet aan hun hart komen en musiceren ze op hun debuutalbum alsof hun leven ervan afhangt. Dat ze in één moeite door meteen wat goddelijke bluesnummers voor de eeuwigheid registreren, is mooi meegenomen. Op And Still I Rise verzamelt het Heritage Blues Orchestra naast songs uit de klassieke Mississippi blues (Clarksdale Moan van Son House en de traditional Going Uptown) en gospel (Get Right Church, een traditional en Chilly Jordan, een originele song van Junior Mack) ook enkele ‘hollers’, oude gezangen van slaven en katoenplukkers die decennia geleden door de onvolprezen Alan Lomax werden vastgelegd: Go Down Hannah (Huddie Ledbetter) en Levee Camp Holler (Winston Stewart). De slidegitaren sliden dat het een lieve lust is, de blazerssectie blaast het koper van de instrumenten (C-Line Woman!), Kenny Smith’s roffelt met een vrijwel heilige overgave op zijn drums en producer Larry Skoller legt het rauwe geluid dat dit bluesorkestje voortbrengt perfect vast. Na amper één draaibeurt wisten we het zeker: ‘We want more!’