Ruim veertig jaar geleden begon Ian Hunter met zijn groep Mott The Hoople een carrière als een wisselvallige exponent van de Britpop. Haar hoogtepunt beleefde de groep toen David Bowie hun begin jaren zeventig de megahit All The Young Dudesleverde. Nadat de groep ter ziele was gegaan, zette Bowies gitarist Mick Ronson, die de laatste maanden in Mott The Hoople gespeeld gehad, Hunter aan tot het maken van zijn gelijknamige debuutalbum in 1975. Het hoogtepunt van zijn soloverrichtingen speelt zich af in de periode 2001-2009 wanneer Ian een trilogie presenteert, verdeeld over de drie albums Rant, Shrunken Heads en Man Overboard. Hierop krijgen politieke woede en contemplatie over geschiedenis, mythe, moraal en sterfelijkheid een plek in prachtige ballades en rockliedjes uit The Stones school.

Ook op zijn jongste album When I’m President vertoont Hunter nog geen spoortje van slijtage. Integendeel, als een ware grootmeester tuigt hij het repertoire op dit album op met het allervetste rockgitaarspel dat in de business voorradig is. Aan variatie geen gebrek. Zowel in het kale Chuck Berry-achtige slaggeweld van Wild Bunch als in Ta Shunka Witco, waarin hij de rol van popfolklorist vertolkt, toont hij zijn onbegrensde kwaliteiten. Over de hele linie toont ons When I’m President een hoorbaar ontspannen Hunter aan het werk die niet van Facebook afhankelijk is om een feestje te organiseren. Hunter mag dan inmiddels 73 jaar zijn, in zijn hart klopt nog altijd het ritme van de ware rocker.

www.ianhunter.com

(Koos Gijsman)