Onder vakgenoten geldt Californiër Gregory Page al jaren als een heuse cultheld. Hij dankt die status aan zijn kwaliteiten als liedjesschrijver en voordrachtskunstenaar annex zanger. Muzikaal is hij gevormd door zijn opa en folkmuzikant David Page. Gregory’s moeder speelt in een hippieband waarmee zij over de aardbol reist. Gregory verblijft in zijn opa’s huis in Londen. Daar komt hij in aanraking met de muziek van crooner Al Bowlly en de beroemde componisten en musici van The Great American Songbook in de jaren vijftig. Het is de sfeer van die tijd die hem past als een goed gesneden maatkostuum. Op het podium wendt hij al zijn niet geringe charmes aan om zijn publiek mee te nemen op een sentimentele reis. Het is de steun van zijn muzikale vriend Jason Mraz en het onverwachte succes in ons land die hem op de been houden. In eigen land wordt hij regelmatig gevraagd op te treden tijdens huwelijksfeesten. Zijn zelfgeschreven lied voor het bruidspaar mag hij bij voorkeur uitvoeren verstopt achter een decoratie van planten.

http://www.youtube.com/watch?v=NedLcm_30Ak

 

Dat dit gerust een vorm van heiligschennis genoemd mag worden, blijkt op zijn jongste album Shine, Shine, Shine. Dit samen met Peter Dyson geproduceerde album staat vol met liedjes die er bij de liefhebbers van gloedvolle retroliedjes ingaan als een preek in een ouderling. Natuurlijk zingt Page met begeleiding van een vlot modulerende big band uitsluitend voor eigen parochie. Muzikaal heeft hij totaal geen affectie met de moderne tijd. Wie echter zoals Page muzikaal zo gracieus en zo swingend uit de pas loopt, kan op mijn zegen rekenen. Of zoals een collega in Amerika zei: “I saw the future of retromusic and it’s name is Gregory Page!”

www.gregorypage.com

(Koos Gijsman)