Hoewel de poprockformaties Crowded House met Don’t Dream It’s Over en Split Enz’ I Hope I Never bij de internationale muziekliefhebbers voor kippenvelmomenten zorgden en de garagerockklanken van The Datsuns en The D4 aan deze kant van de aarde redelijk succesvol zijn geweest blijft muziek uit Nieuw Zeeland geregeld aan ons land voorbijgaan. Met zijn verfilming van Tolkiensboeken In De Ban Van De Ring  en het onlangs in premiere gegane eerste deel van de Hobbit zorgt filmproducer Peter Jackson ervoor, dat we het nog eens hebben over het land met het adembenemende landschap. Dat de vruchtbare muzikale grond verre van uitgeput is bewijst de vijfkoppige formatie Hobnail uit Wellington al jaren met hun in eigen beheer uitgebrachte platen. Vijf jaar en een echtelijke scheiding tussen twee bandleden verder heeft het  nieuwe akoestische folkrockalbum “Baggage” de kans je te laten meevoeren tegen een decor van een rijke Ierse muziektraditie, waar je tevens kan verdrinken in de fijne samenzang tussen zanger en multi-instrumentalist Rob Joass en violist Jo Moire.

Het is een bron van emotioneel geladen inspiratie met het gemoed van Rob Joass, het creatieve brein achter Hobnail, aan een bungeekoord. Op “Baggage” laat hij zijn mentale wiebeligheid en de emotionele problematiek die in een echtscheidingssituatie speelt het woord voeren. Een deprimerende plaat? Eerder verheffend en inspirerend album, die tevens in het teken staat van Robs vijftigste verjaardag en zelfspot met een flinke scheut zwarte humor als relativeringswapen dient. “Baggage” ligt prettig in het gehoor en voelt aan als een warme jas. Een plaat die met nummers als Position Vacant, The Old Me en de gelijknamige albumtitel muzikaal snel zijn geheimen prijsgeeft en waarop zanger Rob Joas afrekent met het verleden en tegelijkertijd een opstap maakt naar een nieuwe toekomst.

www.hobnail.co.nz

(Johan Schoenmakers)