RSS

Mister And Mississippi – Mister And Mississippi


Het gebeurt me gelukkig nog wel eens dat ik volledig door muziek van een onbekende band wordt gegrepen. Het is me in ieder geval gebeurd bij de gelijknamige debuut-cd van de Nederlandse band Mister and Mississippi. Als je al twijfels zou kunnen hebben over het nut van de Herman Brood Academie dan zijn kun je die maar beter heel snel inslikken, want Mister and Mississippi is het overtuigende bewijs dat op zo’n academie iets heel bijzonders kan ontstaan. In het eerste jaar hebben Samgar Lemuël Jacobs (zang/percussie), Maxime Barlag (zang/percussie), Tom Broshuis (gitaar/toetsen) en Danny van Tiggele (gitaar/toetsen) de handen ineen geslagen om een project uit te voeren en het resultaat was er meteen naar. De band was geboren en nadat ze onder meer in het voorprogramma van Patrick Watson en Blaudzun hadden gespeeld was het tijd voor hun debuut.

De muziek van Mister and Mississippi heeft de meeste raakvlakken met folk, maar de band kan ook op een geweldige manier spelen met dynamiek. Hun geluid heeft af en toe een verwantschap met de sound van Daniel Lanois (en in het verlengde daarvan een vleugje  U2, zonder die kenmerkende “sturm und drang”). De nummers van Mister and Mississippi staan ook te ver van die van U2 en Lanois af om ze daarmee te vergelijken. Daarvoor is de invloed van folk gewoon te groot. Toch herbergt de muziek van deze Nederlandse formatie regelmatig wel dat grootse in zich dat U2, maar bijvoorbeeld ook een Coldplay, kenmerkt, maar dat komt waarschijnlijk omdat een groot deel van de tracks gedragen songs zijn waarin (let wel:) muzikaal het grote gebaar niet wordt geschuwd. Er zijn nogal wat muziekliefhebbers die hiervan gruwelen, maar omdat om Mister and Mississippi nog een aura van frisheid en een (voor een beginnende band kenmerkend) beeld van kleinschaligheid hangt is die grootste opbouw in veel liedjes hier juist zeer aantrekkelijk. Daarbij komt dat sommige nummers ook juist klein worden gehouden, zoals het walsje “Bon Vivant.”  In het openingsnummer “Follow the sun” laten ze meteen horen hoe ze invulling kunnen geven aan dynamiek en dit weten vorm te geven in een prachtige finale, waarbij vervormde gitaarklanken en opzwepende drums elkaar inning omstrengelen.


Je zou heel erg snel de samenzang tussen Samgar Lemuël Jacobs en Maxime Barlag kunnen betitelen als het sterkste punt, maar daarmee doe je de andere muzikanten te kort. Want iedereen in deze band draagt bij tot die fraaie dromerige sfeer die het album zo typeert. Luister maar eens naar het voortreffelijke “See me,” dat niet alleen een prachtig gezongen duet is, maar waarbij de muzikale invulling het nummer naar grote hoogten stuwt. Het intro, waarin die Daniel Lanois-associaties duidelijk hoorbaar zijn, is om je vingers bij af te likken. De werkelijk voortreffelijke cd wordt afgesloten met één van de mooiste nummers die ik dit jaar heb gehoord: “Circulate”. Engelenzang en ook hier een meer dan schitterende opbouw doen me keer op keer de rillingen over mijn rug jagen. Dit is zo onaards mooi dat het bijna onmogelijk lijkt dat zo’n parel hier op kleigrond is geschreven, of beter gezegd: in de Herman Brood Academie.

Dat ik dit een absolute aanrader vind mag duidelijk zijn. Mooiere cd’s dan deze heb ik dit jaar nog niet veel gehoord. En dat nog wel voor een beginnend bandje uit Nederland… Herman Brood zou trots zijn geweest.

www.misterandmississippi.nl

(Ed Muitjes)


Your Comment