RSS

Various – The Beautiful Old (Turn-of-the-Century Songs)

Voor de hedendaagse muziekliefhebber met al zijn mogelijkheden muziek te consumeren zal het welhaast onmogelijk lijken zich een voorstelling te maken van een tijd waarin de liefhebbers enkel via bladmuziek bereikt werden. In talloze cafés, dans- en eetgelegenheden speelden orkestjes vanaf bladmuziek de hits van die tijd. Qua populariteit moet u dat beslist niet onderschatten. Oplages van een half miljoen exemplaren van een populair lied waren geen uitzondering. Producer Gabriel Rhodes uit het Texaanse Austin heeft een voorraad van de liedjes uit die periode verzameld. Een uitgelezen gezelschap hedendaagse musici werd vervolgens uitgenodigd deze liedjes te vertolken. Hoe uiteenlopend dit gezelschap ook is, vrijwel alle musici hebben zich uitgesloofd de klankkleur van de liedjes zo authentiek mogelijk te houden. Het kan een punt van kritiek zijn voor luisteraars die op vrijere interpretaties van dit type liedjes zitten te wachten.

Liefhebbers van de pure vorm komen echter met dit album volop aan hun trekken. Een aantal prachtige luisterliedjes komen in walsen en ballades gegoten voorbij. De gekozen onderwerpen bieden een komische blik op de leefwereld van onze soortgenoten in die periode. Een heldenrol is daarbij weggelegd voor good old Garth Hudson van The Band die andermaal zijn geniale spel op de piano mag etaleren. Engelse musici als Dave Davies en Graham Parker vertolken met een sappig cockneyaccent liedjes uit de Engelse muziekhallen. Naast eervolle vermeldingen voor de zangeressen Heidi Talbot en Simone Stevens gaat Richard Thompson met zijn vertolking van The Band Played On (1895) er met de prijs van ons favoriete lied vandoor.

 

(Koos Gijsman)


3 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Wat ik bij mij reviews wel eens afvraag: wie is “ons” eigenlijk? Ook deze review is ondertekent. In dit geval door Koos. Is er echter sprake van een gezamenlijke visie wanneer er over “ons” gesproken wordt?

  2. Martin #
    2

    Tijdens de laatste redactievergadering hebben we na een diepgaande, inhoudelijke en existentiële discussie eensluidend besloten dat we de cover van Thompson tot ons favoriete lied zouden uitroepen in de recensie van Koos’ hand… Alle gekheid op een flinke stok: zolang een stuk niét ondertekend is door elk redactielid mag je de benaming ‘wij’ en ‘ons’ als een stijlfiguur beschouwen.

  3. 3

    Ook ik had inderdaad de fantasie van diepgaande redactievergaderingen… Toch spreekt de “ik” vorm zoals Koos deze in zijn review van de laatste Diana Jones koos mij meer aan. Klinkt persoonlijker. De “ons” en “wij” vormt komt op mij al snel als “wichtigmacherei” over.



Your Comment