Vijf jaar heb ik hier naar uitgekeken. Met het verschijnen van het solo-album “Your Dog, Champ” van de Texaan Brent Best is het eindelijk zover. Ik ben enorm in mijn nopjes wat de imposante verschijning met de grote witte, morsige baard mij voorschotelt met als belangrijk ankerpunt Brents minder gruizig klinkend stemgeluid. Aanvankelijk bedoeld als een man met een akoestische gitaar opzet . De definitieve vormgeving bleek uiteindelijk meer tijd in beslag te nemen dan hij gedacht had. Er moest onder de vleugels van Matt Pence (Justin Townes Earle, Midlake, Rob Jungklas, Jason Isbell) keuzes worden gemaakt Zijn liedjes moesten ademen zonder dichtgesmeerd te worden met opgefokte gitaarriffs, vond Brent. Die werkwijze heeft goed uitgepakt op het pracht album “Your Dog, Champ”.

Bedachtzaamheid met semi-akoestische americana-accenten voeren de boventoon op Brent Bests langverwachte soloplaat, wat in schril contrast staat met de gehoorbeschadigende grafherrie en onvermoeibare rootsrock van zijn band Slobberbone. Fraai geïnstrumenteerd met aardse elementen door Raph White (viool), Drew Phelps (basgitaar), Burton Lee (pedalsteel), Petra Kelly (viool), Scott Danborn (piano), Andy Rogers (banjo), Claude Bernand (accordeon) en Grady Don Sandlin (drums). In zijn wereld is niets wat het op het eerste gezicht lijkt. Vermeende, autobiografische teksten die voor allerlei uitleg vatbaar zijn. ‘Ik hou juist van mijn vader, reageert Brent als ik hem wijs op de reacties over nummers als Daddy Was A Liar en Good Man Now. Op het nummer You Shouldn’t Worry na omvat “Your Dog, Champ” geen eigen emotionele bespiegelingen of zelfreflecties, maar zijn de nummers beschreven vanuit het oogpunt van diverse, verzonnen karakters. Literair geïnspireerd door oude gotische cultromanschrijvers onder wie Larry Brown, Harry Crews, William Faulkner en Flannery O’Connor. Hopelijk zal Brent met zijn solowerk meer de aandacht trekken dan met de dronken, energieke romantiek van Slobberbone.

(Johan Schoenmakers)